5. ขาดแรงจูงใจ และขาดการส่งเสริมในการใช้ภาษาอาหรับนอกชั้นเรียน ด้วยเพราะข้อจำกัดที่ทำให้การเรียนในไทยไม่ประสบความสำเร็จเป็นเพราะการขาดโอกาสในการใช้ภาษาอาหรับอย่างเพียงพอในการสื่อสาร หรือการฟัง การอ่านหนังสือ ชมภาพยนตร์ อ่าน นิตยสารภาษาอาหรับนั้นมีน้อยมาก ขณะที่เวลาเรียนในชั้นเรียนมีน้อยเกินไป ไม่มีกิจกรรมส่งเสริมการใช้ภาษาอาหรับนอกห้องเรียน และแบบเรียนที่ส่วนใหญ่ใช้ตำราหรือหนังสือที่ต้องใช้เวลาในการเรียนนานและต่อเนื่อง แต่ของไทยมีระยะเวลาการสอนน้อย วิชาภาษาอาหรับที่ให้นักศึกษาเลือกเรียนมีอยู่จำกัด ไม่สอดคล้องกับสภาพและความต้องการของนักศึกษาโดยตรง นอกจากนี้เทคนิคการสอนของครูที่ไม่น่าสนใจ และสุดท้ายคือความตั้งใจของผู้เรียนในไทยที่ไม่ได้มีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนเท่านักศึกษาที่ไปเรียนภาษาในแถบตะวันออกกลาง ซึ่งส่วนใหญ่ต้องการสื่อสารได้และใช้ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้