จำเป็นต้องมีค่าบำรุงรักษาค่าใช้น้ำข

จำเป็นต้องมีค่าบำรุงรักษาค่าใช้น้ำของสมาชิก ค่าไฟฟ้าในการสูบน้ำ และค่าจ้างบุคลากรผู้ดูแลสำหรับการบริหารจัดการน้ำของพื้นที่ศึกษาและเกือบครึ่งหนึ่ง มีความสนใจในการเข้าร่วมเป็นอาสาสมัครเครือข่ายนักวิจัยท้องถิ่นกับทางโครงการ คิดเป็นร้อยละ 47.00
เกือบทั้งหมดของครัวเรือนตัวอย่าง เห็นด้วยกับการพัฒนาโครงการ คิดเป็นร้อยละ 92.00 และหากเกิดโครงการขึ้น ครัวเรือนตัวอย่างส่วนใหญ่ ร้อยละ 76.75 มีความยินยอมเสียสละที่ดินเพื่อการพัฒนาโครงการโดยต้องมีการจ่ายค่าชดเชยที่ดินและทรัพย์สินอย่างเหมาะสม รองลงมา เป็นการยินยอมโดยไม่มีเงื่อนไขยินยอมโดยมีเงื่อนไข สัดส่วนร้อยละ 12.25 และ 2.25 และมีครัวเรือนตัวอย่างอีก ร้อยละ 8.75 ที่ไม่ยินยอมเสียสละที่ดินไม่ว่ากรณีใดๆ
การพัฒนาโครงการฯ เป็นการบริหารจัดการน้ำในภาพรวมในลักษณะของโครงข่ายน้ำมีการประสานงาน การจัดการ การแบ่งปันน้ำระหว่างเครือข่าย หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ ลุ่มน้ำ และระหว่างลุ่มน้ำ ซึ่งต้องอาศัยประสบการณ์และการมีระเบียบวินัยของสมาชิกเป็นอย่างสูง การที่ประชาชนในพื้นที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์หรือทักษะในการรวมกลุ่มกันบริหารจัดการมากนัก อาจนำมาซึ่งความไม่เข้าใจ ความขัดแย้งในการบริหารจัดการน้ำขึ้นได้ ส่วนการยอมรับโครงการฯ ถึงแม้จะอยู่ในระดับที่สูงแต่ยังคงมีครัวเรือนตัวอย่างอีกร้อยละ 8.75 ที่ไม่ยินยอมสละที่ดินให้โครงการฯ ไม่ว่ากรณีใดๆ ซึ่งการเชื่อมโยงระบบน้ำจำเป็นต้องได้ที่ดินเพื่อดำเนินการทั้งระบบ ดังนั้นรัฐจะต้องเตรียมความพร้อมเรื่องการมีส่วนร่วม และพัฒนาทักษะการบริหารจัดการแบบกลุ่มองค์กรให้กับประชาชนในพื้นที
2) การสัมภาษณ์เจาะลึกผู้นำชุมชนและส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง
(2.1) สภาพสังคม
สภาพสังคมลุ่มน้ำลำปาวฝั่งขวาส่วนใหญ่เป็นสังคมชนบท (Rural community) ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ด้านการเพาะปลูกเป็นหลัก โดยพืชที่ปลูกส่วนใหญ่เป็นข้าวเหนียว ซึ่งเป็นการปลูกพืชที่ผูกยึดกับรากเหง้าวัฒนธรรมของคนไทยอิสานโดยทั่วไป ส่วนการปลูกพืชชนิดอื่นๆ ส่วนใหญ่เพื่อการตอบสนองระบบเศรษฐกิจ เช่น ข้าวเจ้าหอมมะลิ อ้อย มันสำปะหลัง หรือยางพารา ระบบการเพาะปลูกส่วนใหญ่เป็นเกษตรกรรมน้ำฝน ทำให้ครัวเรือนส่วนใหญ่มีฐานะครัวเรือนที่ไม่มั่นคง และมีประชากรวัยแรงงานที่ต้องอพยพไปหางานทำยังนอกพื้นที่จำนวนมากทำให้โครงสร้างประชากรในพื้นที่มีสัดส่วนผู้สูงอายุจำนวนมาก และมีขนาดครัวเรือนแบบครัวเรือนเดี่ยวขนาดค่อนข้างเล็ก อย่างไรก็ตามสังคมชนบทในพื้นที่ลำปาวฝั่งขวาส่วนใหญ่เป็นสังคมที่มีการจัดสรรสิ่งอำนวยความสะดวกสบายสมัยใหม่เข้าไปได้เกือบทั้งหมด เช่น ถนน ไฟฟ้า ระบบประปา การตลาดปัจจัยด้านการเกษตร ระบบตลาดรวบรวมสินค้า แหล่งทุนสนับสนุนการประกอบอาชีพ เครื่องจักรกลการเกษตร จึงอาจถือได้ว่าเป็นสังคมชนบทที่มีความทันสมัย (Modernization) มากพอสมควร สังคมมีการเรียนรู้ปรับตัวเข้ากับยุคสมัยมากขึ้นลดการพึ่งพากันเองภายในชุมชนลง หันมาพึ่งพาความช่วยเหลือ / การชี้นำจากภาคราชการมากขึ้น (Baurucratization) การดำเนินการในการพัฒนาต่างๆ ต้องให้ความสำคัญกับความโปร่งใส มีกติกาที่เป็นธรรม กับทุกฝ่าย/ภาคส่วน และภาครัฐต้องเข้ามามีส่วนร่วมกับชุมชนในการบริหารจัดการมิเช่นนั้นอาจเกิดการแตกแยกกันภายในชุมชนได้ อย่างไรก็ตามบทบาทของผู้นำชุมชนทั้งที่เป็นทางการ และไม่เป็นทางการยังคงได้รับการยอมรับในสังคมในระดับสูงพอสมควร