ท้องทุ่งนาสีทองอร่ามตาทอดยาวไกลสุดข

ท้องทุ่งนาสีทองอร่ามตาทอดยาวไกลสุดขอบฟ้า คุณเคยคิดบ้างหรือไม่ว่ากว่าจะมาเป็นข้าวแต่ละเม็ดให้คุณได้รับประทานในทุกวันนี้ ชาวนาไทยผู้ได้ชื่อว่าเป็น “กระดูกสันหลังของชาติ” ต้องลำบากและเสียหยาดเหงื่อมาสักกี่หยดกว่าจะได้ข้าวแต่ละเม็ดมาให้เราได้รับประทานเพื่อ
ประทังชีวิต แต่น้อยคนนักที่จะแลเห็นความสำคัญของพวกเขาเหล่านี้ คุณเคยคิดหรือไม่ว่า ถ้าหากวันหนึ่งไม่มีชาวนาแล้วจะเอาข้าวที่ไหนกิน เราจะอยู่ได้อย่างไร ฉะนั้นวันนี้ถึงเวลาแล้วที่เราทุกคนจะต้องตระหนักถึงคุณค่าและความสำคัญของ ข้าวแล
พื้นแผ่นดินสยามอันงดงามของเราต่างก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ “ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว” ประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศประกอบอาชีพเกษตรกรรม พื้นนากว่าหกสิบล้านไร่คือแผ่นดินอันล้ำค่าที่บรรพบุรุษของเราใช้เป็นที่ปลูกข้าวหล่อเลี้ยงชีวิตลูกหลานไทยมาจนถึงทุกวันนี้ คนไทยมีความผูกพันกับอาชีพชาวนา ไม่ว่าเวลาจะเลยผ่านมาเนิ่นนานสักเพียงใด พื้นแผ่นดินไทยก็ยังมีการปลูกข้าวมีการทำนาอยู่เสมอ หลายคนเคยบอกว่า ชาวนาจะทำนาไปทำไมกัน ทำไปก็ไม่รวยยังคงยากจนเช่นเดิม แม้ว่าข้าวจะมีราคาสูงขึ้นสักเพียงใด แต่ชาวนาไทยก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเลย แต่จะมีใครคิดเล่าว่า ถ้าหากพวกเขาไม่ทำนาแล้ว แล้วเราจะเอาข้าวที่ไหนกิน แม้รายได้จากการขายข้าวจะมีเพียงน้อยนิด แต่คุณค่าของข้าวที่พวกเขาปลูกมันมีค่ามากมายมหาศาล ผู้ใหญ่มักจะบอกให้เด็กๆเห็นคุณค่าของข้าวที่มี ไม่กินทิ้งกินขว้าง และมีคำพูดที่ติดปากบอกกันมาอย่างที่ได้ยินบ่อยๆว่า “ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า ผู้คนอดอยาก มีมากหนักหนา สงสารชาวนา เด็กตาดำๆ”ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดย่อมเข้าใจได้ดีว่า วิถีชีวิตการเป็นชาวนานั้นเป็นอย่างไร เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันเคยช่วยยายทำนา ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรมากนัก แต่จำได้ว่าฉันมีความสุขมากกับการได้ทำนาและเห็นข้าวที่ฉันปลูกเองกับมือนั้นโตขึ้นมาเป็นรวงข้าวสีทองอร่ามตา ในช่วงหน้าหนาวที่ลมหนาวพัดมาก็เป็นการส่งสัญญาณว่าได้เวลาเก็บเกี่ยวข้าวแล้ว ข้าวในนาจะสุกเป็นสีเหลืองทองอร่ามทั่วท้องทุ่ง มองดูแล้วมันทำให้มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ฉันเองแม้ไม่ใช่ชาวนายังมีความสุขได้เพียงนี้ แต่คนที่เขาเป็นชาวนาเขาคงมีความสุขมากกว่าฉันหลายร้อยเท่า นอกจากนี้ฉันยังจำได้ว่า ยายของฉันเคยนำตอซังข้าวมาทำเป็นเครื่องดนตรีเล็กๆ ยายเรียกมันว่า “ปี่ซังข้าว” ซึ่งมันทำให้ฉันมีความสุขและสนุกมาก
แต่ทุกวันนี้ภูมิปัญญาต่างๆได้เริ่มลดเลือนหายไป อาจจะเป็นเพราะคนไทยในทุกวันนี้ได้มองข้ามอาชีพชาวนาและหันไปประกอบอาชีพอื่นแทน แต่ก็ยังมีประเพณีบางอย่างที่ยังคงหลงเหลือและปฏิบัติกันมาจนถึงทุกวันนี้เช่น ภาคกลางมีประเพณีแห่นางแมวขอฝน ประเพณีแขกเกี่ยวข้าว ประเพณีทำบุญลาน ประเพณีทำขวัญข้าวหรือทำขวัญแม่โพสพ ซึ่งคนไทยเชื่อว่าต้นข้าวมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกว่า “แม่โพสพ” สถิตอยู่ ซึ่งแม่โพสพจะช่วยดูแลให้ต้นข้าวออกรวง แข็งแรง เมล็ดเยอะ ชาวนาจึงเคารพกราบไหว้พระแม่โพสพ นอกจากนี้ภาคอีสานก็ยังมีประเพณีโยนครกโยนสาก ประเพณีบุญข้าวประดับดิน ประเพณีทำบุญข้าวสาก ประเพณีบุญข้าวจี่และที่สำคัญคือ ประเพณีบุญบั้งไฟที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งฉันเองก็เคยได้ร่วมประเพณีเหล่านี้มาบ้างแล้ว ส่วนภาคเหนือก็มีพิธีแฮกนา พิธีทำขวัญข้าวต้น ประเพณีสู่ขวัญควาย ภาคใต้เองก็มีประเพณีสวดนา ประเพณีแรกปักดำ ซึ่งประเพณีที่กล่าวมานี้ต่างก็แสดงให้เห็นว่าคนไทยเรามีความผูกพันกับอาชีพชาวนามาเนิ่นนานแล้วและฉันเองก็เห็นว่า เราควรส่งเสริมอาชีพเกษตรกรรม อาชีพชาวนากันต่อไป ดังกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ว่า “ข้าวต้องปลูก เพราะอีก๒0 ปี ประชากรอาจจะ ๘0 ล้านคน ข้าวจะไม่พอ ถ้าลดการปลูกข้าวไปเรื่อยข้าวจะไม่พอ เราจะต้องซื้อข้าวจากต่างประเทศ เรื่องอะไรประชาชนคนไทยจะยอม คนไทยนี้ต้องมีข้าว แม้ข้าวที่ปลูกในเมืองไทยจะสู้ข้าวที่ปลูกในต่างประเทศไม่ได้ เราก็ต้องปลูก” ประเทศไทยของเราได้ชื่อว่าปลูกข้าวได้อร่อยที่สุดและข้าวเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญ ฉันไม่อยากเห็นว่าวันหนึ่งจากประเทศที่มีข้าวเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญต้องกลายเป็นว่าไม่มีข้าวกิน ข้าวไม่เพียงพอ เพราะจำนวนชาวนามีน้อยลง ผู้คนหันไปทำอย่างอื่นกันหมด มันอาจจะจริงอยู่ที่การประกอบอาชีพอุตสาหกรรม อาชีพบริการมันมีรายได้สูงกว่าการเป็นชาวนา แต่ถ้าหากไม่มีชาวนา ผู้เปรียบเสมือนกระดูกสันหลังของชาติ ผู้คอยหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนหลายร้อยล้านคนบนโลกนี้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้า จะมีข้าวให้เรากินหรือไม่ มีหลายคนที่ลุกขึ้นมากระตุ้นให้ตระหนักถึงความสำคัญของชาวนา และได้เขียนเรื่องราวความทุกข์ยากของชาวนาเอาไว้ดังพระราชนิพนธ์ที่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีที่ทรงแปลจากบทกวีของชาวจีนที่ว่า “หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง แต่ชาวนาก็ยังอดตาย ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน ชาวนายังพรวนดิน เหงื่อหยดบนดินภายใต้ต้นข้าว ใครจะรู้บ้างว่าในจานใบนั้น ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส”
ถึงเวลาแล้วที่วันนี้เราทุกคนต้องหันมากระตุ้นให้ผู้คนเห็นความสำคัญของข้าวและชาวนา ช่วยทำให้กระดูกสันหลังของชาติมีความแข็งแรง เข้มแข็ง ฉันเชื่อว่าประเทศที่มีข้าวคือประเทศที่ไม่มีวันอดตาย เราโชคดีมากสักเพียงใดแล้วที่เกิดมาในประเทศที่อุดมสมบูรณ์ “ในน้ำมีปลาในนามีข้าว” แล้วเราจะปล่อยให้พื้นแผ่นดินที่เคยปลูกข้าวหล่อเลี้ยงชีวิตของเรามาตั้งแต่อดีตต้องรกร้างว่างเปล่าได้อย่างไรกัน “ช่วยกันสิ” ส่งเสริมชาวนาไทยให้มีชีวิตที่ดีขึ้น อย่าให้เมืองไทยเป็นเพียงเมืองที่เคยปลูกข้าว แต่จงทำให้เมืองไทยเป็นดินแดนสีทองเหลืองอร่ามของข้าวต่อไป
ข้าวและชาวนาไทยมีความสำคัญกับประเทศไม้แพ้กับอาชีพอื่นๆ เราเองอาจจะเป็นชาวนาหรือไม่เป็นชาวนาก็ตาม แต่ถ้าหากเราแลเห็นและตระหนักถึงความสำคัญของชาวนา รับรู้ถึงความยากลำบากของการปลูกข้าว เข้าใจวิถีชีวิตของคนที่ถูกเรียกข

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

The belly color thongoram the eye field stretches far horizon you were thinking of? how come as rice, but you can eat in lamet today. The farmer who was named Thailand as the "spine of the nation" must be hard and sweat to drip a few drops while rice will have, but we have to eat lamet to.Prathang life, but few people the importance of their sight, ever think that if one day there are no farmer, took rice to eat, where we are located? So now it's time that we all must be aware of the value and importance of their team. Basically, our beautiful land, Siam, accepted it as fertile territory. "There is a fish in the water in the rice paddies." most of the country's people's careers in agriculture. The ground that sixty million acres is the alloy, the land of our ancestors, its value is used as a rice innovation descendants Thailand until today. People in Thailand are contingent, a professional farmer. No matter how long the time is never past noen a tattoo. Basically the land, planting rice, Thailand is making to date. Many people say that the farmer is farming into why. Do not rich, still poor. Although higher prices of rice have a tattoo, but Thailand was not peasants living better, but would have thought that if they did not tell the farmers, then we will remove the where to eat rice. Although revenues from sales of rice, there is little but the value of the rice they cultivated it is mayomhasan. Adults usually tell the kids to see the value of rice. Do not eat the leaves and eat the next words are thrown pakbok. as you hear over and over that "all rice. All the food. Do not eat the leaves to cast as a starving people. There are a lot of very pity farmer. "I am a child children eyes, dark-skinned, he surely understood well that life as a farmer? When I was a kid. I've helped Grandma do not yet know, but remember that I am very happy to see my rice farming and planting himself with it growing up as rice thongoram eye color. During the winter the winter wind blows, a signal that it's time to harvest rice. The cooked rice in a yellow thong over defecate thongoram. Look, it's sukayangbok, not to be I'm personally not even farmers also are happy with this, but he was just a farmer he has hundreds of times I Festival " In addition, I also remember that my grandmother never brought it into rice-musical instruments. Grandmother called it a "PI-rice" that it makes me happy and very fun. แต่ทุกวันนี้ภูมิปัญญาต่างๆได้เริ่มลดเลือนหายไป อาจจะเป็นเพราะคนไทยในทุกวันนี้ได้มองข้ามอาชีพชาวนาและหันไปประกอบอาชีพอื่นแทน แต่ก็ยังมีประเพณีบางอย่างที่ยังคงหลงเหลือและปฏิบัติกันมาจนถึงทุกวันนี้เช่น ภาคกลางมีประเพณีแห่นางแมวขอฝน ประเพณีแขกเกี่ยวข้าว ประเพณีทำบุญลาน ประเพณีทำขวัญข้าวหรือทำขวัญแม่โพสพ ซึ่งคนไทยเชื่อว่าต้นข้าวมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกว่า “แม่โพสพ” สถิตอยู่ ซึ่งแม่โพสพจะช่วยดูแลให้ต้นข้าวออกรวง แข็งแรง เมล็ดเยอะ ชาวนาจึงเคารพกราบไหว้พระแม่โพสพ นอกจากนี้ภาคอีสานก็ยังมีประเพณีโยนครกโยนสาก ประเพณีบุญข้าวประดับดิน ประเพณีทำบุญข้าวสาก ประเพณีบุญข้าวจี่และที่สำคัญคือ ประเพณีบุญบั้งไฟที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งฉันเองก็เคยได้ร่วมประเพณีเหล่านี้มาบ้างแล้ว ส่วนภาคเหนือก็มีพิธีแฮกนา พิธีทำขวัญข้าวต้น ประเพณีสู่ขวัญควาย ภาคใต้เองก็มีประเพณีสวดนา ประเพณีแรกปักดำ ซึ่งประเพณีที่กล่าวมานี้ต่างก็แสดงให้เห็นว่าคนไทยเรามีความผูกพันกับอาชีพชาวนามาเนิ่นนานแล้วและฉันเองก็เห็นว่า เราควรส่งเสริมอาชีพเกษตรกรรม อาชีพชาวนากันต่อไป ดังกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ว่า “ข้าวต้องปลูก เพราะอีก๒0 ปี ประชากรอาจจะ ๘0 ล้านคน ข้าวจะไม่พอ ถ้าลดการปลูกข้าวไปเรื่อยข้าวจะไม่พอ เราจะต้องซื้อข้าวจากต่างประเทศ เรื่องอะไรประชาชนคนไทยจะยอม คนไทยนี้ต้องมีข้าว แม้ข้าวที่ปลูกในเมืองไทยจะสู้ข้าวที่ปลูกในต่างประเทศไม่ได้ เราก็ต้องปลูก” ประเทศไทยของเราได้ชื่อว่าปลูกข้าวได้อร่อยที่สุดและข้าวเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญ ฉันไม่อยากเห็นว่าวันหนึ่งจากประเทศที่มีข้าวเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญต้องกลายเป็นว่าไม่มีข้าวกิน ข้าวไม่เพียงพอ เพราะจำนวนชาวนามีน้อยลง ผู้คนหันไปทำอย่างอื่นกันหมด มันอาจจะจริงอยู่ที่การประกอบอาชีพอุตสาหกรรม อาชีพบริการมันมีรายได้สูงกว่าการเป็นชาวนา แต่ถ้าหากไม่มีชาวนา ผู้เปรียบเสมือนกระดูกสันหลังของชาติ ผู้คอยหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนหลายร้อยล้านคนบนโลกนี้ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้า จะมีข้าวให้เรากินหรือไม่ มีหลายคนที่ลุกขึ้นมากระตุ้นให้ตระหนักถึงความสำคัญของชาวนา และได้เขียนเรื่องราวความทุกข์ยากของชาวนาเอาไว้ดังพระราชนิพนธ์ที่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีที่ทรงแปลจากบทกวีของชาวจีนที่ว่า “หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง แต่ชาวนาก็ยังอดตาย ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน ชาวนายังพรวนดิน เหงื่อหยดบนดินภายใต้ต้นข้าว ใครจะรู้บ้างว่าในจานใบนั้น ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส” It's time that we all turn to urge people to see the importance of rice and the farmer. The spine of the nation with strong strength. I believe that the country is a country that rice never starve to death. We are fortunate as a country where born in abundance. "There is a fish in the water in the rice paddies." and then we will leave the earth floor that used to grow rice, our innovation offensive to create a timeless must empty?. "The same XI" promoting peasant life, Thailand. Don't let Thailand is the only town that used to grow rice. But the work in Thailand as a land of Golden, glowing yellow of rice here. Rice farmers in Thailand are important to the professional wood etc. We may be a farmer or a farmer, but not if we sight and recognize the importance of farmer. Recognized the difficulty of planting rice. To understand the way of life of the people that have been called b.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 2:

Eyes glittering golden paddy fields stretching as far as the horizon. Have you ever thought that would be a grain of rice you eat in a day. Farmer, who was named Thailand "The backbone of the nation" and seemed to lose a few drops of sweat came over to each rice grain that we eat to
sustain life. But few people will see the importance of them these. Have you ever thought about If one day you eat rice farmers already take. We will address them? So today is the time for us all to recognize the value and importance. Rice and
our magnificent land of Siam was acknowledged as the land of plenty "in the water with a fish in a rice field," the majority of farmers. The floor more than six million hectares of land is precious, our ancestors used to grow rice nurtured Thailand descendants to this day. Thailand's ties with the farmer. Whether time will not last long than one minute. Thailand is also a land of rice fields have always been. Many people say Farmers do not go together. I do not like the rich remain poor. Although rice prices are higher than one minute. Thailand but farmers did not have a better life now. But who would think about that. If they do not do it. I will eat my rice. Although revenues from the sale of rice is little. But the value of the crops they grow are enormous. Adults often tell their children the value of rice. Do not waste grain And mannerism that oft told that "all rice dishes, everything. Do not waste anything as precious people have very serious famine peasant poor innocent child, "I was young, I understood that the provinces. Life of a farmer is. When I was a child I used to help my grandmother made I also did not know much. I remember I was very happy with the rice and the rice, I planted my hands grew up a sheaf of golden eyes. In the winter, a cold wind blew, signaling that it was time to harvest the rice. Rice is cooked in a golden all over the field. It looked like he was not happy. I do not even farmers are happy with this. But he is a farmer, he would be happier than me hundreds of times. I also remember. My grandmother used to bring rice stubble into a small instrument. Grandma called it the "year of rice straw" It makes me happy and enjoyable
day wisdom but has started to fade. Thailand may be because people today have overlooked a farmer and turned to another career instead. But there are some traditions and practices that remain to this day as well. The region has traditionally paraded her cat rain. Guest harvest tradition Philanthropy tradition yard Traditionally made ​​amends Kwaykgaw or mother goddess of grain. Thailand, where people believe that rice is sacred to the so-called "mother goddess of grain," which dwells mother goddess of grain to help ensure that the rice grains, seeds have a strong respect for the farmers revere the mother goddess of grain. Further east, it also has a tradition of throwing mortar pestle cast. Bun Kgawpradabdin Traditional philanthropy Kgawsak Bun Kgawhie and that is important. Bun Bang Fai is widely known. Which I would never have joined these traditions and then some. The region has lagged over the field. The ceremony made ​​Kwaykgaw Traditional Buffalo Blessing The South also has a traditional hymn. First black lace tradition The tradition of these were shown to be in Thailand, we are bound to a farmer for a long time and I do not see that. We should encourage farmers Farmer next His Majesty the king's address that. "Rice growing need for the next 20 years the population could be 80 million lower if the rice is not enough to grow rice until the rice is not enough. We have to buy rice from abroad. What would the people of Thailand. This person must have rice, Thailand Even the rice grown in Thailand is rice grown in the country is not. We have planted "our country has been called the most delicious rice and rice products are major exports. I do not want to see that one of the country's rice exports have become important that no food to eat. Rice is not enough The number of farmers with less People turn to do something else as well. It may be true that the industry professionals. Professional services revenue was higher than that of a farmer. If no farmer The backbone of the national Those who nourish the lives of hundreds of millions of people on this planet. I do not know the future. We have rice to eat or not. There are many people who rose to stimulate awareness of the importance of farmers. And have written about the misery of farmers as it celebrates the King HRH Princess Sirindhorn's Royal is the translation of a poem by the Chinese. "Sow rice in the spring. Rice seed Will become a thousand seeds in the fall. Where there is no land left vacant around. But farmers still starve to death Sunday at noon Farmers still till the soil Sweat drips on the ground under the crop. Who will know that in the plate. Each grain of rice is terrible outrages "
It is time that we all need to turn to encourage people to see the importance of rice and farmers. Make the backbone of a strong national strength, I believe that countries with rice is a country that never die. We are very fortunate to have been born in one minute and then rich countries. "There are fish in the water in a rice paddy," then we will leave that land used to grow rice to feed our life since the former wilderness, how the "help me" encourage farmers to Thailand to have a better life. Thailand is not the only city that used to grow rice. But the city Thailand is a land of glittering brass color to rice
farmers, rice and Thailand are important to the country, not with other professions. We may be a farmer or a farmer or not. But if we see and recognize the importance of farmers. In recognition of the difficulty of growing rice. Understand the lifestyle of the person being called.