ษ์ใหญ่ของเกาหลี เเต่ถึงกระนั้นสองพี

ษ์ใหญ่ของเกาหลี เเต่ถึงกระนั้นสองพี่น้องก็ยังคงไม่ยอมเเพ้ หาเวลาไปร้องเพลงเเละเต้นให้มากขึ้น

 การร้องเพลงเป็นอะไรที่มีความสุขสำหรับสองพี่น้อง กว่าจะกลับเวลาก็ปาเข้าไปหกโมงเย็นเเล้ว

"ดีจังเลยวันนี้" ซูยองพูดพลางยืดตัวเพื่อความความเมื่อย สองพี่น้องกำลังเดินกลับบ้านไปตามถนนที่มีเพียงเเสงไฟจากเสาไฟฟ้าดวงเล็กๆเปิดอยู่

"มานี่ก่อนสิ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น  ซึลกิรู้สึกมีอะไรบางอย่างมาคลอที่ขาของเธอ

เป็นเเมวตัวหนึ่ง มันมีขนสีขาวเเต่เเลดูสกปรก มองจากในความมืด เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเเมวตัวนั้นขึ้น เห็นได้ชัดว่าตัวเล็กกว่าเธอเเละซูยอง

ขาว นั่นเป็นคำเเรกที่ซึลกิคิดเเม้จะอยู่ในความมืดก็ยังเห็นผิวที่เเลดูขาวกว่าปกติทั่วไป สวยเเม้เธอจะก้มหน้าอยู่ก็ตาม

"ขอโทษนะคะ" ผู้หญิงคนนั้นโค้งให้เธอ

"ไม่เป็นไรค่ะ" ซึลกิยิ้มตอบ

"นั่นเป็นเเมวของคุณเหรอคะ" ซูยองที่ยืนอยู่ข้างๆซึลกิเอ่ยขึ้น

"เปล่าค่ะ มันเป็นเเมวที่ถูกคนทิ้งน่ะ เมื่อกี้ฉันจะจับมันเเต่มันวิ่งหนีมาซะก่อน" ผู้หญิงคนนั้นพูด

"น่ารักจังเลย" ซูยองอดที่จะลูบหัวเเมวไม่ได้ เเต่ดูเจ้าเเมวจะชอบหญิงสาวมาก มันซุกหน้าลงในอ้อมอกของหญิงสาวนั้นเเละหลับไป

"ขอตัวค่ะ" หญิงสาวคนนั้นเดินจากไปพร้อมกับเเมว

"เธอสวยดีนะ ดูท่าจะอายุมากกว่าพี่ซะอีก" ซูยองว่า  ก่อนที่ซึลกิจะได้ตอบก็มีเสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้น

"อายุขนาดนี้ยังขี่จักรยานไม่เป็นอีก เป็นอะไรรึเปล่านั่น" เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้น สองพี่น้องหันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งล้มอยู่กับพื้น ข้างๆก็มีจักรยานล้มอยู่ เดาว่าเธอคงตกจักรยานมาเเน่นอน

"เป็นอะไรรึเปล่าคะ" ด้วยนิสัยของซึลกิ ทำให้เธอเข้าไปช่วยอย่างอัตโนมัติ

"ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวที่พูดตอนเเรกเอ่ยพลางประคองหญิงสาวที่ตกจักรยานลุกขึ้นโดยมีซึลกิช่วยดึง

"มีเเผลนิดหน่อย ไว้ทำที่บ้านละกัน" หญิงสาวที่ตกจักรยานเอ่ย  เธอคนนี้ดูเหมือนจะมีอายุเท่าซึลกิเเต่กลับตัวเล็กกว่า ส่วนอีกคนดูเหมือนจะเป็นน้องสาวของเธอเเละตัวพอๆกัน

"ขอบคุณที่ช่วยค่ะ" หญิงสาวตกจักรยานว่า

"เยริม กลับกัน" หญิงสาวนั้นดึงเเขนคนตัวเล็กกว่า เธอส่งสายตาขอบคุณก่อนจะเข็นจักรยานกลับไป

"ว้าว เด็กเยริมนั่นน่ารักจังเลย" ซูยองพูด ซึลกิไม่ตอบเเต่สายตาเหลือบไปมองเห็นกระดาษเล็กๆใบหนึ่ง เธอหยิบมันขึ้นมา

"อะไรเหรอ" ซูยองชะโงกหน้าเข้ามาดู

ซนซึงวาน เด็กฝึกจากค่ายSM จะกลายเป็นนักร้องที่โด่งดังไปทั่วโลก เพลงของฉันจะเยียวยาจิตใจคนได้

"สงสัยเธอทำตกไว้ตอนล้มเเน่เลย" ซึลกิพูดเเละหันกลับไปมองทางเดิม เเต่ก็ไม่เห็นคนทั้งสองเเล้ว

"ดูนี่สิ เธอเป็นเด็กฝึกจากค่ายSM นี่" ซูยองชี้ไปที่ชื่อค่าย

"เราเอาไปคืนเธอกันที่ค่ายมั๊ย เพราะยังไงพรุ่งนี้เราก็ไปออดิชั่นอยู่เเล้วนี่" ซึลกิว่า. ซูยองพยักหน้า

"ดูท่าจะเป็นของสำคัญด้วย เขียนขนาดนี้" ดังนั้นสองพี่น้องจึงกลับบ้านพร้อมกับกระดาษใบนั้น

 

**********************************************

 

"พร้อมหรือยัง" ซึลกิตะโกนเรียกน้องสาว

"พร้อมเเล้ว" ซูยองวิ่งออกมาจากห้อง สองพี่น้องควงเเขนกันเข้าบริษัทใหญ่

"ตื่นเต้นจัง" ซูยองสูดหายใจลึก เด็กที่มาออดิชั่นมีมากนัก อีกไม่กี่คนก็จะถึงสองพี่น้องเสียเเล้ว

"คังซึลกิ" ครูที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะเรียก ซึลกิกำหมัดเเน่นเเละก้าวเท้าออกไป เธอเริ่มด้วยการเเนะนำตัว ต่อด้วยการร้องเพลง นำ้เสียงที่ไม่หวานนักเเต่ก็ไม่เเหบไปของเธอดึงดูดใจกรรมการ เมื่อหมดเวลาเเม้เเต่ซึลกิเองยังคงเเปลกใจว่าตัวเองทำได้ดีขนาดนี้จริงหรือ

ต่อมาเป็นซูยอง เธอร้องเพลงด้วยโทนเสียงที่เเตกต่างจากซึลกิ นำ้เสียงของเธออ่อนหวานเเละมีความหนักเเน่น

หลังการจบออดิชั่น สองพี่น้องก็ถามหาซึงวานเพื่อนำกระดาษไปคืน

"ขอโทษนะคะ รู้จักซึงวานรึเปล่าคะ" ซึลกิถามหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่าน

"อ้อ อยู่นั่นไง" หญิงสาวชี้ไปที่ด้านหลัง

"ทำยังไงดี กระดาษของฉันหาย" ซึงวานส่งเสียงร้องด้วยความสิ้นหวังเเละดูจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ซึงวานๆ อยู่นี่" ซึลกิโบกมือเรียก ซึงวานดูตกใจที่เจอทั้งสองอีกเเต่เมื่อเห็นกระดาษในมือซึลกิก็ดีใจรีบวิ่งเข้าไปหา

"ขอบใจนะๆ" ซึงวานรับมันไปเเละทาบลงบนหัวใจ

"สงสัยทำตกไว้ตอนล้มเมื่อวานน่ะ หนูกับพี่ไปเจอมา" ซูยองบอก ซึงวานจับมือทั้งสองเเละขอบคุณครั้งเเล้วครั้งเล่า

"เธอสองคนมาทำอะไรน่ะ" ซึงวานถาม

"เรามาออดิชั่นน่ะ" ซึลกิตอบ

"ขอให้ติดนะ เราจะต้องได้เจอกันเเน่" ซึงวานทำท่าสู้ๆให้กับทั้งสอง

"เธออายุเท่าไหร่น่ะ ฉันคังซึลกิ 19" ซึลกิพูด

"เท่ากันๆ ฉันซนซึงวาน น้องสาวเธอ..." ซึงวานหันไปหาซูยอง

"หนูปารค์ซูยองอายุน้อยกว่าพี่ซึลกิสองปีตอนนี้ 17" ซูยองพูด หลังจากนั้นซึงวานก็เล่าให้ฟังว่าเธอเพิ่งมาเป็นเด็กฝึกได้สองเดือนเอง ส่วนคนที่อยู่กับเธอเมื่อวานคือคิมเยริมน้องสาวที่อายุห่างจากเธอห้าปี ซึ่งเด็กกว่าซูยองเสียอีกเเละน้องสาวของเธอก็เป็นเด็กฝึกที่นี่เช่นกัน

"เฮ้ ซึงวาน" ผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากประตูห้องซ้อม เธอคือผู้หญิงที่เก็บเเมวไปเลี้ยงตอนนั้นนั่นเอง

"เธอสองคน.." หญิงสาวเเปลกใจเเต่ก็เดินเข้าไปหา

"รู้จักกันเหรอ" ซึงวานทำท่าประหลาดใจ ซึลกิจึงเล่าให้ฟังคร่าวๆ

"ฉันเบจูฮยอน อายุ21เเล้ว เป็นเด็กฝึกสามปีเเล้ว" จูฮยอนจับมือกับสองพี่น้อง ซึลกิเเละซูยองจึงเเนะนำตัวเช่นกัน

"เเมวของพี่ตอนนี้อยู่ไหนน่ะ" ซูยองเริ่มถามถึงเเมว

"ให้คนอื่นไปเเล้วล่ะ พี่กะว่าจะเเอบเลี้ยงในหอพัก เพราะบริษัทไม่อนุญาต น่าเสียดายที่ถูกจับได้เสียก่อน  พี่พักอยู่กับซึงวานเเละเยริมเลยเป็นเพื่อนกัน" จูฮยอนโอบไหล่ซึงวาน

"เเล้วเยริมล่ะคะ" ไม่ทันขาดคำ  เยริมเด็กผู้หญิงก็วิ่งมาทันที เเละกลายเป็นว่าต้องเเนะนำสองพี่นอ้งต้องเเนะนำตัวอีกเป็นรอบที่สาม เยริมดูจะตื่นเต้นที่ได้เจอ

สองพี่น้องจึงเเนะนำตัวอย่างฉะฉาน

"สู้ๆนะ พวกราต้องไปซ้อมเเล้ว" จูฮยอนว่า

"พี่ก็ขยันซ้อมนะ" ซูยองยิ้มให้ สองพี่น้องจึงจากมา

"จะติดรึเปล่านะ" ซูยองพูดระหว่างเดินกลับบ้าน

"ติด พี่มั่นใจเดี๋ยวรออีกหนึ่งอาทิตย์ได้เลย" ซึลกิตบไหล่น้องสาว

เเละก็เป็นอย่างที่ซึลกิบอกจริงๆ สองพี่น้องได้รับการคัดเลือกให้เข้าเป็นเด็กฝึกหัด

"ติดเเล้วพี่ เราได้เป็นเด็กฝึกเเล้ว" ซูยองโผเข้ากอดพี่สาวเต็มเเรง ซึลกิกอดเธอพร้อมๆกับหมุนตัวไปรอบๆด้วยความดีใจ

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

Sayai of Korea, but even so, two brothers still do not give up. Find time to sing and dance. Singing is a joy for two brothers. Over time, it will be back to six o'clock, Paris."Extremely well today." Suiong the same time stretch to say the fatigue The two brothers are walking home along the road with just a little Moon light pole is open."To come here before the XI". The sound of a woman. Suenki feel there is something coming to moisten her legs.It is one of the cats are white, but a dirty look from the view in the darkness. She saw a woman 12 cat. Apparently the smaller than her and suiongThat is the first white suenki figure, even in the dark, complexion that khaokwa regular. Even though she got a pretty face."I'm sorry?" The woman bowed her"It doesn't matter". Suenki smiley reply"That's your cat want?" Suiong stand next to the suenki mentioned."Yes, it is a cat that was empty of people leave me mueaki I'm going to catch it, but it did run away!" That woman speaks"Great!" Suiong head to kiss the cat does not. But I see a lot of girls are like a cat owner. It's to hide the girl slept."Definitely." The girl with the cat."เธอสวยดีนะ ดูท่าจะอายุมากกว่าพี่ซะอีก" ซูยองว่า ก่อนที่ซึลกิจะได้ตอบก็มีเสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้น"อายุขนาดนี้ยังขี่จักรยานไม่เป็นอีก เป็นอะไรรึเปล่านั่น" เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้น สองพี่น้องหันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งล้มอยู่กับพื้น ข้างๆก็มีจักรยานล้มอยู่ เดาว่าเธอคงตกจักรยานมาเเน่นอน"เป็นอะไรรึเปล่าคะ" ด้วยนิสัยของซึลกิ ทำให้เธอเข้าไปช่วยอย่างอัตโนมัติ"ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวที่พูดตอนเเรกเอ่ยพลางประคองหญิงสาวที่ตกจักรยานลุกขึ้นโดยมีซึลกิช่วยดึง"The wound a little home-made individual." The girl that fell right to bike. This girl seems to have only suenki, but the age is smaller than. On the other hand, people seem to be her sister and an equally."Thank you for your help" Girls bike that fall."Yellow rim." The girls then pull the sleeve over the little people. She sent a thank you before your eyes back to the bike."Wow The side of kid ye that love me "suiong say suenki does not respond but the eyes glimpse to see one of the little paper. She grab it."What?", suiong to peer out front view.Naughty old other Kids training camp SM will become the famous singers around the world. My music is still the mind of people."The question now of course she falls is falling!" Suenki speech and go look at the original But they don't see the two men."See here, XI She is a child from the camp training SM. Here, "pointing at the name camp suiong"We have to return her to the camp because the same safe tomorrow, we go on (private bathroom) are already here," suenki said. Suiong nod"It is important with a view to seem written." so, it's two brothers return home with paper tickets. ********************************************** "Ready or not" the holler sisters suenki"Ready," suiong ran out of rooms The two brothers together arm big companies."Adrenaline" inhale, breathe deep, suiong Come on baby, there are many bathroom. A few people, it will be up to the two brothers."คังซึลกิ" ครูที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะเรียก ซึลกิกำหมัดเเน่นเเละก้าวเท้าออกไป เธอเริ่มด้วยการเเนะนำตัว ต่อด้วยการร้องเพลง นำ้เสียงที่ไม่หวานนักเเต่ก็ไม่เเหบไปของเธอดึงดูดใจกรรมการ เมื่อหมดเวลาเเม้เเต่ซึลกิเองยังคงเเปลกใจว่าตัวเองทำได้ดีขนาดนี้จริงหรือต่อมาเป็นซูยอง เธอร้องเพลงด้วยโทนเสียงที่เเตกต่างจากซึลกิ นำ้เสียงของเธออ่อนหวานเเละมีความหนักเเน่นหลังการจบออดิชั่น สองพี่น้องก็ถามหาซึงวานเพื่อนำกระดาษไปคืน"ขอโทษนะคะ รู้จักซึงวานรึเปล่าคะ" ซึลกิถามหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่าน"อ้อ อยู่นั่นไง" หญิงสาวชี้ไปที่ด้านหลัง"ทำยังไงดี กระดาษของฉันหาย" ซึงวานส่งเสียงร้องด้วยความสิ้นหวังเเละดูจะร้องไห้อยู่รอมร่อ"ซึงวานๆ อยู่นี่" ซึลกิโบกมือเรียก ซึงวานดูตกใจที่เจอทั้งสองอีกเเต่เมื่อเห็นกระดาษในมือซึลกิก็ดีใจรีบวิ่งเข้าไปหา"ขอบใจนะๆ" ซึงวานรับมันไปเเละทาบลงบนหัวใจ"สงสัยทำตกไว้ตอนล้มเมื่อวานน่ะ หนูกับพี่ไปเจอมา" ซูยองบอก ซึงวานจับมือทั้งสองเเละขอบคุณครั้งเเล้วครั้งเล่า"เธอสองคนมาทำอะไรน่ะ" ซึงวานถาม"เรามาออดิชั่นน่ะ" ซึลกิตอบ"ขอให้ติดนะ เราจะต้องได้เจอกันเเน่" ซึงวานทำท่าสู้ๆให้กับทั้งสอง"เธออายุเท่าไหร่น่ะ ฉันคังซึลกิ 19" ซึลกิพูด
"เท่ากันๆ ฉันซนซึงวาน น้องสาวเธอ..." ซึงวานหันไปหาซูยอง

"หนูปารค์ซูยองอายุน้อยกว่าพี่ซึลกิสองปีตอนนี้ 17" ซูยองพูด หลังจากนั้นซึงวานก็เล่าให้ฟังว่าเธอเพิ่งมาเป็นเด็กฝึกได้สองเดือนเอง ส่วนคนที่อยู่กับเธอเมื่อวานคือคิมเยริมน้องสาวที่อายุห่างจากเธอห้าปี ซึ่งเด็กกว่าซูยองเสียอีกเเละน้องสาวของเธอก็เป็นเด็กฝึกที่นี่เช่นกัน

"เฮ้ ซึงวาน" ผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากประตูห้องซ้อม เธอคือผู้หญิงที่เก็บเเมวไปเลี้ยงตอนนั้นนั่นเอง

"เธอสองคน.." หญิงสาวเเปลกใจเเต่ก็เดินเข้าไปหา

"รู้จักกันเหรอ" ซึงวานทำท่าประหลาดใจ ซึลกิจึงเล่าให้ฟังคร่าวๆ

"ฉันเบจูฮยอน อายุ21เเล้ว เป็นเด็กฝึกสามปีเเล้ว" จูฮยอนจับมือกับสองพี่น้อง ซึลกิเเละซูยองจึงเเนะนำตัวเช่นกัน

"เเมวของพี่ตอนนี้อยู่ไหนน่ะ" ซูยองเริ่มถามถึงเเมว

"ให้คนอื่นไปเเล้วล่ะ พี่กะว่าจะเเอบเลี้ยงในหอพัก เพราะบริษัทไม่อนุญาต น่าเสียดายที่ถูกจับได้เสียก่อน  พี่พักอยู่กับซึงวานเเละเยริมเลยเป็นเพื่อนกัน" จูฮยอนโอบไหล่ซึงวาน

"เเล้วเยริมล่ะคะ" ไม่ทันขาดคำ  เยริมเด็กผู้หญิงก็วิ่งมาทันที เเละกลายเป็นว่าต้องเเนะนำสองพี่นอ้งต้องเเนะนำตัวอีกเป็นรอบที่สาม เยริมดูจะตื่นเต้นที่ได้เจอ

สองพี่น้องจึงเเนะนำตัวอย่างฉะฉาน

"สู้ๆนะ พวกราต้องไปซ้อมเเล้ว" จูฮยอนว่า

"พี่ก็ขยันซ้อมนะ" ซูยองยิ้มให้ สองพี่น้องจึงจากมา

"จะติดรึเปล่านะ" ซูยองพูดระหว่างเดินกลับบ้าน

"ติด พี่มั่นใจเดี๋ยวรออีกหนึ่งอาทิตย์ได้เลย" ซึลกิตบไหล่น้องสาว

เเละก็เป็นอย่างที่ซึลกิบอกจริงๆ สองพี่น้องได้รับการคัดเลือกให้เข้าเป็นเด็กฝึกหัด

"ติดเเล้วพี่ เราได้เป็นเด็กฝึกเเล้ว" ซูยองโผเข้ากอดพี่สาวเต็มเเรง ซึลกิกอดเธอพร้อมๆกับหมุนตัวไปรอบๆด้วยความดีใจ

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 3:

sedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretarysedretary