ภาษา  หมายถึง  การวางเงื่อนไขในการส

ภาษา  หมายถึง  การวางเงื่อนไขในการสื่อสารของกลุ่มหรือสังคมนั้น ๆ โดยเข้าใจร่วมกันว่าเงื่อนไขหรือรหัสที่กำหนดไว้หมายถึงอะไร  ซึ่งใช้สื่อสารความคิด  ความเข้าใจและความรู้สึกของผู้สื่อไปยังผู้รับโดยอาศัยเงื่อนไขที่กำหนดไว้(ภาษา)เป็นเครื่องสื่อความโดยภาษาต้องประกอบด้วยระบบ  ความหมาย และโครงสร้างเพื่อให้เข้าใจตรงกันผู้อยู่ในกลุ่มหรือสังคมนั้น ๆ จึงต้องเรียนรู้ภาษาซึ่งกันและกัน  แต่บางครั้งสิ่งที่เกิดจากสัญชาตญาณก็อาจเป็นภาษาได้เช่น  ภาษาสัตว์  ภาษาดนตรี  ภาษานก  เป็นต้น
ลักษณะสำคัญของภาษา
๑.  ภาษาเป็นเสียงที่มีความหมาย  หมายถึงคำที่เป็นเสียงพูดเท่านั้น  ภาษาเขียนเป็นเพียงตัวแทนของภาษาพูด  เสียงที่มีความหมายในภาษาหนึ่งอาจเป็นเสียงที่ไม่มีความหมายในภาษาอื่นก็ได้
                                ๒. ภาษามีระบบกฎเกณฑ์ที่แน่นอน  คือ  มีการวางโครงสร้างระบบลำดับของเสียงพูด  คำ   ประโยค  โดยมักแบ่งออกเป็น  ๒  ประการ  คือ  โครงสร้างทางไวยากรณ์และโครงสร้างทางเสียง
                                ๓. มีลักษณะที่อธิบายเหตุผลไม่ได้  คือ ไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้ว่าทำไมคำที่มีความหมายเดียวกันแต่เขียนและออกเสียงต่างกันทั้งที่มีความหมายตรงกัน
                                ๔. ภาษามีลักษณะเป็นสังคม  กล่าวคือภาษามีผู้ใช้อยู่ในวัฒนธรรมกลุ่มเดียวกัน  แต่การออกเสียงหรือสำเนียงอาจแตกต่างกันบ้าง  ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสรีระอวัยวะออกเสียงของแต่ละบุคคล
                                ๕.  ภาษามีลักษณะสร้างสรรค์  คือ  ภาษาสามารถสื่อความเป็นประโยคได้อย่างไม่รู้จบทั้งที่พยัญชนะ  สระ  วรรณยุกต์มีจำนวนจำกัด
                                ๖.  ภาษาเป็นวัฒนธรรม  กล่าวคือ ภาษามีลักษณะสำคัญเหมือนวัฒนธรรม  เพราะภาษาเป็นมรดกทางสังคม  มีการถ่ายทอด  มีการพัฒนา  มีการเปลี่ยนแปลง  ปรับปรุงแก้ไขตามกาลสมัย
                                ๗.  ภาษามีระดับ  ภาษาย่อมมีระดับในการใช้เพื่อให้เหมาะสมกับกาลเทศะและถูกต้องตามบริบทที่เผชิญอยู่  โดยมากแบ่งออกเป็น ๓  กลุ่ม  คือ  ภาษาปาก  ภาษากึ่งแบบแผน  และภาษาแบบแผน(ภาษาราชการ) 
                                ๘.  ภาษาเป็นเรื่องของการใช้สัญลักษณ์ร่วมกัน  กล่าวคือภาษาเป็นเรื่องของหมู่ชนที่ต้องทำความเข้าใจหรือวางสัญลักษณ์ที่เข้าใจร่วมกัน 
                                ๙.  ภาษาย่อมเกิดจากการเรียนรู้  กล่าวคือ  มนุษย์จะเรียนรู้ภาษาได้ต้องอาศัยการได้ยินได้ฟังคนอื่นพูดมาก่อนแล้วค่อยเลียนแบบอย่างตาม  การเรียนรู้ภาษาของมนุษย์อยู่ในทุกช่วงวัย  นับตั้งแต่วัยเด็ก  วัยรุ่น  วัยกลางคน  วัยชรา  มนุษย์ย่อมมีการเรียนรู้ภาษาอยู่เสมอ  การเรียนรู้ภาษานั้นต้องอาศัยการเรียนรู้ผ่านกระบวนการทางสังคมไม่ใช้สัญชาตญาณ  กล่าวคือ  หากเด็กที่มีพ่อแม่เป็นคนจีนมาอยู่ในสังคมไทยย่อมพูดภาษาไทยได้แต่ไม่สามารถพูดภาษาจีนอันเป็นภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ตนเองได้  แต่เด็กคนนี้ย่อมมีสัญชาตญาณในการเรียนรู้ภาษาจีนได้ดีกว่าคนไม่ใช่กลุ่มชาติพันธุ์จีน
                                ๑๐.  ภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสาร ภาษาเป็นเครื่องมือที่สื่อความรู้  ความคิด  ความรู้สึกของผู้ส่งสารไปยังผู้รับสาร  โดยกระบวนการสื่อสารนั้นต้องอาศัยภาษาเป็นเครื่องมือที่เข้าใจร่วมกัน  นั่นคือภาษานั่นเอง
                                ๑๑.    แต่ละภาษาย่อมมีความแตกต่างกัน  ทั้งนี้เพราะภาษาแต่ละภาษานั้นมีโครงสร้างทั้งทางเสียงและทางไวยากรณ์ที่แตกต่างกันย่อมนำมาซึ่งความหมายที่แตกต่างกันด้วย  หรือแม้แต่ในภาษาเดียวกันแต่มีโครงสร้างที่แตกต่างกันย่อมมีลักษณะความหมายที่แตกต่างกันไปด้วย
                                ๑๒.  ภาษาย่อมไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่นอนตายตัว  กล่าวคือ  แม้ว่าภาษาจะมีระบบโครงสร้างที่ชัดเจน  แต่ความจริงแล้วโครงสร้างเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถกำหนดได้อย่างตายตัว  ทั้งนี้เพราะต้องอาศัยบริบทต่าง ๆ ช่วยเหลือให้ภาษาเหล่านั้นมีความหมายหรือเสียงต่างจากเก่าได้
                                ๑๓.  ภาษาทุกภาษาย่อมมีค่าแห่งความเป็นภาษาเท่าเทียมกัน  กล่าวคือ  ภาษาย่อมมีคุณค่าความสำคัญเท่ากัน  ไม่ว่าจะเป็นภาษาไหนก็ตามทีทั้งนี้เพราะภาษาทุกภาษาย่อมกฎเกณฑ์และมาตรฐานที่ต่างกันแต่มีศักดิ์ในการสื่อสารเท่าเทียมกัน
                                ๑๔.  ภาษาเป็นวิทยาศาสตร์  กล่าวคือ  ภาษาเป็นการออกเสียงโดยการกักเสียงหรือระเบิดเสียงตามหลักทางวิทยาศาสตร์สามารถฝึกหัดและเรียนรู้ได้  ศาสตร์ในการเรียนรู้ภาษาโดยอาศัยวิทยาศาสตร์ตั้งเรียนรู้ตั้งแต่ระบบสมองสั่งการ  ระบบของอวัยวะออกเสียง  ระบบเสียง  เรียกศาสตร์แขนงนี้ว่าภาษาศาสตร์
                              ๑๕.    ภาษาย่อมมีการเปลี่ยนแปร  เนื่องจากภาษาเป็นการวางเงื่อนไขของสังคมแต่ละสังคม  ดังนั้นเมื่อมีผลกระทบอันเกิดจากภาษาย่อมมีการแปรเปลี่ยนภาษาได้ตามเหตุการณ์นั้น ๆ ทางสังคมอย่างแน่นอน 
                                ๑๖.  ภาษาย่อมมีความหมาย  ความหมายเป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งของภาษา  ทุกภาษาย่อมต้องมีความหมายอยู่ด้วยเสมอซึ่งมีอยู่  ๓  อย่างคือ 
                                        ๑)ความหมายที่แทนรูปธรรม เช่น  คน  ต้นไม้  สัตว์  เป็นต้น 
                                        ๒)ความหมายที่แทนนามธรรม  เช่น  หนาว  ร้อน  ชอบ  สวย สบาย  ดี  ชั่ว  เป็นต้น 
                                        ๓)ความหมายของคำที่มีบริบทหรือตำแหน่งเป็นตัวบังคับ  เช่น  ไก่ขันตอนเช้า /ขัน/ หมายถึง กิริยาอาการส่งเสียงของไก่  เขาใช้ขันตักน้ำ  /ขัน/  หมายถึง ภาชนะที่ใช้ตักน้ำ  เป็นต้น

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

Language means putting in communication or social groups that, by understanding how condition or a code that determines the mean, which is used to communicate ideas. Understanding and a sense of the media to the recipients based on criteria set (languages) as a communication language must consist of the system. Meaning and structure to understand who is in the group a match, or that society must learn the language. But sometimes things happen from the language instinct, it can be like a musical language, the language of animals. The language of birds, etc.An important feature of the language.1. language as a meaningful voice refers to the words a voice only. Written language is just a representation of the spoken language. A meaningful voice in one language might be a sound with no meaning in another language. 2. There are certain rules the system language is the system structure is a sequence of voice. A sentence usually is divided into 2: grammatical structure and sound structure. 3. There is no reason, no explanation can explain the reasons why there are words with the same meaning but different pronunciation and writing all of the match. ๔. ภาษามีลักษณะเป็นสังคม กล่าวคือภาษามีผู้ใช้อยู่ในวัฒนธรรมกลุ่มเดียวกัน แต่การออกเสียงหรือสำเนียงอาจแตกต่างกันบ้าง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสรีระอวัยวะออกเสียงของแต่ละบุคคล ๕. ภาษามีลักษณะสร้างสรรค์ คือ ภาษาสามารถสื่อความเป็นประโยคได้อย่างไม่รู้จบทั้งที่พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์มีจำนวนจำกัด ๖. ภาษาเป็นวัฒนธรรม กล่าวคือ ภาษามีลักษณะสำคัญเหมือนวัฒนธรรม เพราะภาษาเป็นมรดกทางสังคม มีการถ่ายทอด มีการพัฒนา มีการเปลี่ยนแปลง ปรับปรุงแก้ไขตามกาลสมัย ๗. ภาษามีระดับ ภาษาย่อมมีระดับในการใช้เพื่อให้เหมาะสมกับกาลเทศะและถูกต้องตามบริบทที่เผชิญอยู่ โดยมากแบ่งออกเป็น ๓ กลุ่ม คือ ภาษาปาก ภาษากึ่งแบบแผน และภาษาแบบแผน(ภาษาราชการ)                                 ๘.  ภาษาเป็นเรื่องของการใช้สัญลักษณ์ร่วมกัน  กล่าวคือภาษาเป็นเรื่องของหมู่ชนที่ต้องทำความเข้าใจหรือวางสัญลักษณ์ที่เข้าใจร่วมกัน 
                                ๙.  ภาษาย่อมเกิดจากการเรียนรู้  กล่าวคือ  มนุษย์จะเรียนรู้ภาษาได้ต้องอาศัยการได้ยินได้ฟังคนอื่นพูดมาก่อนแล้วค่อยเลียนแบบอย่างตาม  การเรียนรู้ภาษาของมนุษย์อยู่ในทุกช่วงวัย  นับตั้งแต่วัยเด็ก  วัยรุ่น  วัยกลางคน  วัยชรา  มนุษย์ย่อมมีการเรียนรู้ภาษาอยู่เสมอ  การเรียนรู้ภาษานั้นต้องอาศัยการเรียนรู้ผ่านกระบวนการทางสังคมไม่ใช้สัญชาตญาณ  กล่าวคือ  หากเด็กที่มีพ่อแม่เป็นคนจีนมาอยู่ในสังคมไทยย่อมพูดภาษาไทยได้แต่ไม่สามารถพูดภาษาจีนอันเป็นภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ตนเองได้  แต่เด็กคนนี้ย่อมมีสัญชาตญาณในการเรียนรู้ภาษาจีนได้ดีกว่าคนไม่ใช่กลุ่มชาติพันธุ์จีน
                                ๑๐.  ภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสาร ภาษาเป็นเครื่องมือที่สื่อความรู้  ความคิด  ความรู้สึกของผู้ส่งสารไปยังผู้รับสาร  โดยกระบวนการสื่อสารนั้นต้องอาศัยภาษาเป็นเครื่องมือที่เข้าใจร่วมกัน  นั่นคือภาษานั่นเอง
                                ๑๑.    แต่ละภาษาย่อมมีความแตกต่างกัน  ทั้งนี้เพราะภาษาแต่ละภาษานั้นมีโครงสร้างทั้งทางเสียงและทางไวยากรณ์ที่แตกต่างกันย่อมนำมาซึ่งความหมายที่แตกต่างกันด้วย  หรือแม้แต่ในภาษาเดียวกันแต่มีโครงสร้างที่แตกต่างกันย่อมมีลักษณะความหมายที่แตกต่างกันไปด้วย
                                ๑๒.  ภาษาย่อมไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่นอนตายตัว  กล่าวคือ  แม้ว่าภาษาจะมีระบบโครงสร้างที่ชัดเจน  แต่ความจริงแล้วโครงสร้างเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถกำหนดได้อย่างตายตัว  ทั้งนี้เพราะต้องอาศัยบริบทต่าง ๆ ช่วยเหลือให้ภาษาเหล่านั้นมีความหมายหรือเสียงต่างจากเก่าได้
                                ๑๓.  ภาษาทุกภาษาย่อมมีค่าแห่งความเป็นภาษาเท่าเทียมกัน  กล่าวคือ  ภาษาย่อมมีคุณค่าความสำคัญเท่ากัน  ไม่ว่าจะเป็นภาษาไหนก็ตามทีทั้งนี้เพราะภาษาทุกภาษาย่อมกฎเกณฑ์และมาตรฐานที่ต่างกันแต่มีศักดิ์ในการสื่อสารเท่าเทียมกัน
                                ๑๔.  ภาษาเป็นวิทยาศาสตร์  กล่าวคือ  ภาษาเป็นการออกเสียงโดยการกักเสียงหรือระเบิดเสียงตามหลักทางวิทยาศาสตร์สามารถฝึกหัดและเรียนรู้ได้  ศาสตร์ในการเรียนรู้ภาษาโดยอาศัยวิทยาศาสตร์ตั้งเรียนรู้ตั้งแต่ระบบสมองสั่งการ  ระบบของอวัยวะออกเสียง  ระบบเสียง  เรียกศาสตร์แขนงนี้ว่าภาษาศาสตร์
                              ๑๕.    ภาษาย่อมมีการเปลี่ยนแปร  เนื่องจากภาษาเป็นการวางเงื่อนไขของสังคมแต่ละสังคม  ดังนั้นเมื่อมีผลกระทบอันเกิดจากภาษาย่อมมีการแปรเปลี่ยนภาษาได้ตามเหตุการณ์นั้น ๆ ทางสังคมอย่างแน่นอน 
                                ๑๖.  ภาษาย่อมมีความหมาย  ความหมายเป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งของภาษา  ทุกภาษาย่อมต้องมีความหมายอยู่ด้วยเสมอซึ่งมีอยู่  ๓  อย่างคือ 
                                        ๑)ความหมายที่แทนรูปธรรม เช่น  คน  ต้นไม้  สัตว์  เป็นต้น 
                                        ๒)ความหมายที่แทนนามธรรม  เช่น  หนาว  ร้อน  ชอบ  สวย สบาย  ดี  ชั่ว  เป็นต้น 
                                        ๓)ความหมายของคำที่มีบริบทหรือตำแหน่งเป็นตัวบังคับ  เช่น  ไก่ขันตอนเช้า /ขัน/ หมายถึง กิริยาอาการส่งเสียงของไก่  เขาใช้ขันตักน้ำ  /ขัน/  หมายถึง ภาชนะที่ใช้ตักน้ำ  เป็นต้น

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 3:

The language also means. The ties in the communication of the group or society. By understanding that the conditions or the code defined mean anything. Which used to communicate ideas.Meaning and structure to make clear that were in the group or society. Therefore have to learn each other. But sometimes, what caused the instinct may be the language such as roads, animal language. Music language. Language นก  etc.
.The most important aspect of language
1. "Language is a sound with meaning. Mean words spoken only. Written language is the only representative of the spoken language. The voice is the meaning in one language may sound no meaning in other languages.
.Oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 2. Language has certain rules. Is. Structure with a sequence of speech system. "Oh, sentences. Is usually divided into. 2. Reasons. Is. The syntactic structure and acoustic
oh oh oh oh    Shh Shh Shh Shh Shh shh. 3.Have a look at the reason not. Is unable to explain the reason why the word with the same meaning but different in meaning written and pronounced matches
oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 4.The language characteristics of society. The language has the user is in the same group culture. But the pronunciation or accent may be different. Depending on the body organs, the pronunciation of individual
oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 5.As the language is characterized by creative) is a sentence. The language can convey draft both nod involvement. Outdoor. The limited
oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 6.As language is a culture. The language the important culture. Because the language is a social heritage. Are transmitted. Development. Have changed. Perfecting the endocervix
oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 7.As the language class. Class in the use of language is suitable for the occasions and in the correct context "by many ที่เผชิญ is divided into 3 groups." Is a colloquial language. "Semi pattern. And the official language (official language))
oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh oh. 8.As the language is the subject of the symbols used together. The language is of the nation to understanding or place a symbol that understanding)
oh    Shh Shh Shh Shh Shh Shh Shh Shh shh. 9.As the language naturally from learning. The "human to learn language relies on hearing others speak first and then imitate listened in. Learning the language of human in all ages. Since childhood. Teenagers.