ขณะนั้นเป็นเวลาค่ำมืดสนิท คนโดยสารบางคนงอตัวหลับในเนื้อที่เท่าที่พอจะหาได้ บางคนก็นั่งกอดเข่าเหม่อมองไปข้างหน้า ซึ่งมีแต่ความมืด เสียงฝน เสียงลม กระทบผ้าใบที่กั้นข้างเรือเกือบจะดังกลบเครื่องยนต์นี้เสียสิ้น แต่เรือยนต์ลำนั้นก็ยังแล่นก้วหน้าคืบคลานออกไปด้วยความพยายามเหมือนกับว่าเป็น
สัตว์มีชีวิตที่ถูกบรรทุกด้วยสัมภาระอันหนัก