มีลักษณะเป็นห้องแถว พื้นที่คับแคบ ไม่มีการตกแต่งหน้าร้านมากนัก สินค้า
ส่วนใหญ่เป็นสินค้าอุปโภคบริโภคที่เป็นรูปแบบเก่า การจัดวางสินค้าไม่ได้แป็นหมวดหมู่ไม่
ทันสมัยและจัดวางตามความสะดวกในการหยิบสินค้าและมักเป็นกิจการที่ดาเนินงานโดยเจ้าของ
คนเดียว หรือดาเนินธุรกิจแบบครอบครัวใช้เงินลงทุนน้อย ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้อาศัยในละแวก
ใกล้เคียง ซึ่งจากงานวิจัยของสถาบัน SMEs เครือข่ายมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ก.ค. 45)พบว่ากว่า
ร้อยละ 60 ร้านค้าแบบดั้งเดิมเป็นกิจการที่มีอายุมากกว่า 12 ปี รองลงมาคือ ช่วงอายุกิจการ 4-7 ปี
โดยพบว่ากลุ่มนี้ ก่อนหน้าที่จะมีการเปิดกิจการร้านโชห่วยได้ประกอบอาชีพอื่นมาก่อนโดยที่
สาเหตุของกรเปิดกิจการร้านโชห่วยนั้น ร้อยละ 58 เป็นกิจการที่รับช่วงต่อจากบรรพบุรุษ จำนวน
ร้อยละ 38 ต้องการมีธุรกิจส่วนตัวเป็นของตัวเองเนื่องจากมีความเข้าใจว่าเป็นกิจการที่ทำ ได้ง่ายกว่า
ธุรกิจอื่นและอีกร้อยละ 4 พบว่าสาเหตุที่เปิดกิจการเพราะว่างงาน หรือต้องการหารายได้เสริมอีกทั้ง
ร้านโชห่วยนั้นใช้งบประมาณในการเปิ ดกิจการค่อนข้างต่า เพราะไม่มีการใช้เทคโนโลยีทันสมัยไม่
มีเครื่องปรับอากาศและไม่ทันสมัยเมื่อเทียบกับร้านค้าปลีกสมัยใหม่ที่มีสินค้าที่มีสินค้าที่มีความ
จำเป็นต่อการดำเนินชีวิตประจา วันมากมายหลากหลาย มีการจัดวางสินค้าภายในร้านตามหมวดหมู่
เป็นระเบียบเพื่อง่ายต่อการเลือกซื้อของลูกค้าในส่วนรูปแบบของร้านก็มีการตกแต่งที่ทันสมัย อีก
ทั้งมีกิจกรรมดึงดูดลูกค้าต่างๆมากมาย เช่นการสะสมคูปองแต้ม การได้ส่วนลดในการซื้อเมื่อซื้อ
ครบตามกำหนดและการจับรางวัลชิงโชคเป็นต้น เพื่อเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้นได้มีการจัดตาราง