ที่สุดของความเสียใจคือตอนที่เสียเธอ

ที่สุดของความเสียใจคือตอนที่เสียเธอไปมันคงเป็นความทุกข์ใจที่สุดที่ฉันมีแต่เมื่อเวลาพ้นผ่านความสุขที่ฉันพอมีมันคือเวลาที่ฉันได้คิดถึงเธอไม่กลัวและไม่หวั่นเรื่องร้ายร้ายใดใดไม่กลัวแม้โรคภัยกลัวแค่ความจำลบหาย หากมีปาฏิหารย์ ขอพรได้ครั้งสุดท้ายฉันขอแค่เพียงก่อนตายฉันจำเธอได้ก็พอ ได้กลับมานั่งทบทวนเรื่องราวเหล่านั้นอีกทีเวลาดีดีช่วงที่มีเธอข้างกาย ได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตาเป็นสุขลึกลึกในใจและรู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางจะได้เธอคืนมา

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

At the end of the episode, she is saddened to lose it would be best that distresses me there, but as time passes, freeing my happiness enough with it's time I think she does not fear the evil terrorists, and not any matter whatsoever not afraid even diseases, afraid to just delete the corrupted memory. If there are any miracles. Asked last blessing I ask just before death, I remember she is enough. Get back to reviewing those stories another good time interval with her side. But all smiles, tears, a deep pleasure deep in my heart and know both know there is no way to get her back.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 2:

The regret is that I lost it a sorrow that I have, but as time passed through the joy that I have with it is that I think she is not afraid and does not fear bad bad either fails. Users fear, even fear of the disease's memory wiped. If a miracle Wish I had time just before she died, I remember it well. Not just sit back and review them again for a great time over there at my side. However, both smiling, happy tears, deep, deep in my heart and knowing that there was no way to get her back.