2. ตำราการเรียนการสอนในประเทศไทยมีน้อยและไม่หลากหลายรวมทั้งไม่มีความต่อเนื่อง ไม่มีหลักสูตร ขาดคู่มือครูทำให้มาตรฐานการสอนไม่เท่าเทียมกัน แม้ว่าการเรียนภาษาอาหรับในประเทศไทยแพร่หลายเป็นเวลานานในประเทศไทย แต่ตำราภาษาอาหรับในประเทศไทยไม่ค่อยแพร่หลายมากนัก สอดคล้องกับผลการวิจัยของ มะตอเฮ มะลี พบว่า “ปัญหา อุปสรรคการเรียนการสอนภาษาอาหรับในสถาบันอุดมศึกษาในสามจังหวัดชายแดนใต้พบมากที่สุดคือ เจตคติของนักศึกษาต่อวิชาภาษาอาหรับ เนื่องจากรายวิชาดังกล่าวมีไวยากรณ์และความผังคำค่อนข้างยากแก่ผู้เรียนภาษาที่สองหรือภาษาที่สาม ซึ่งสอดคล้องกับผลการวิจัยของ (Maj Al-bakir:1987 ) พบว่า “ปัญหาสำคัญที่พบเจอกับผู้เรียนภาษาอาหรับที่เป็นภาษาที่สอง คือ อิธิพลของภาษาแม่ (ภาษาเดิม) ส่งผลกระทบต่อการเรียนภาษาอาหรับ ซึ่งเกิดปัญหากับการใช้ระดับและระบบเสียงของภาษาอาหรับที่ถูกต้อง” และสอดคล้องกับผลการวิจัยของ(Mohammad Ibrahim:2003)พบว่า “ ความยากลำบากในการเรียนภาษานั้น อาจจะเกิดขึ้นจากความแตกต่างด้านธรรมชาติของภาษาเองและปัญหาที่เกิดขึ้นจากการใช้ระดับเสียงของภาษา, อาทิ ความแตกต่างและความเหมือนระหว่างภาษาทีมีอยู่ในระบบเสียงหรืออยู่ในตัวอักษรภาษาเดิมของผู้เรียน “ และสอดคล้องกับผลการวิจัยของ(อาอีชะห์ แวมามะ :2005) กล่าวว่า” ในจำนวนประโยคของภาษาประกอบด้วยคำ แต่ละคำของภาษาอาหรับยอมมี แหล่งกำเนิดของคำภาษาอาหรับเรียกว่า مصدر( มัซดัร)ซึ่งเป็นตัวแปรและผังคำเพื่อกระจายคำออกเป็นหลายๆรูปแบบ ด้วยเหตุนี้ มัซดัร มีอธิผลต่อประโยคของภาษาอาหรับมากที่สุด“