เมื่อตอนเรียนอนุบาล ฉันย้ายโรงเรียนบ่อยมาก เพราะปัญหาของฉันคือ ฉันอ่านหนังสือไม่ออก พ่อจึงหาโรงเรียนให้ฉัน ในวัยเด็ก ตอนนั้นฉันมีความสุขมาก เพราะได้พบเพื่อนมากมาย ได้รู้จักใครหลายคน ได้เล่น ได้เรียน ได้ทำกิจกรรมต่างๆ รวมกับเพื่อนๆ เมื่อขึ้นมัธยมตอนต้น ฉันก็ไปเรียนโรงเรียนมัธยม เป็นการเรียนที่ต้องเดินเรียน เพราะไม่มีห้องประจำ เด็กมีเยอะ จึงต้องเดินเรียน ตอนนั้นเพื่อนของฉันชื่นชอบรุ่นพี่ ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน หรือพบเจอ ก็จะแอบมองอยู่บ่อยๆ เป็นวัยที่เริ่มมีความรักเกิดขึ้น จากนั้นฉันก็ย้ายโรงเรียนอีก มัธยมตอนปลาย ฉันไปเรียนไกลบ้าน ไปเรียนต่างอำเภอ ทำให้ฉันได้พบเพื่อนใหม่ๆ ฉันต้องนั่งรถไป-กลับ ตลอด เพราะไม่ชินกับการนอนหอพัก เพราะยังรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว ดังนั้น ฉันต้องตื่นตั้งแต่ห้าโมงเช้า ขึ้นรถประจำทางตอนหกโมงเช้า ถึงโรงเรียนประมาณเจ็ดโมงครึ่ง พอเลิกเรียนตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ฉันก็นั่งรถจากโรงเรียน ต่อรถจากในเมื่อไปจนถึงบ้างก็ ห้าโมงเย็น ซึ่งฉันต้องไปกลับแบบนี้ทุกวัน แต่มันก็ไม่ทำให้ฉันเหนื่อยเลย เพราะฉันได้กลับมานอนที่บ้าน ได้พบพ่อแม่ ฉันก็มีความสุขแล้ว