The best day of my life is when I talked to one person who makes my life more colorful. Because when I'm in high school and beginning my classroom would rather misbehave. As before, I am a quiet person who was not acquainted with, but who is going to understand how how I never talk or who have dealings with it is because I am afraid of them separately, but they think I'm arrogant, so I didn't have many friends. That day, I started to hit away from a friend in the room. I think that is going to eat lunch alone, but coming out of the room, one I. Her name is Gero-fix issues. She is a friend of a friend of mine. We used to greet each other a little bit, and then. I greet her, and so invited her to eat lunch together. After that, we went to eat lunch together almost every day. The morning bus she came to school very morning. She would sit waiting for me at the side of the dome Pavilion which is over the bus to come to the school almost every day, almost line. We became completely resistant to common people, or even a family of our own, I think we're in love. We like to hang out together. We like to go for a walk together. จนวันหนึ่ง ตอนนั้นเราทั้งคู่อยู่มัธยมศึกษาปีที่ 3 เกรชอยากเข้า วิทยาลัยเทคนิค ใน สาขา บัญชี ฉันก็สมัครด้วยก็บอกตามตรงเลยนะไม่ชอบหรอก แต่อยากตามเพื่อนไป และเนื่องจากฉันไม่ชอบ และมันก็ไม่ใช่ตัวฉัน เลยทำให้ฉันตัดสินใจไม่ไปสอบที่ วิทยาลัยเทคนิก ฉันเลือกที่จะเรียนต่อสายสามัญ ส่วนเกรชเลือกที่จะเรียนต่อในสายอาชีพ พอเวลาไม่ตรงกัน ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเราเริ่มห่างออกจากกัน จนแทบไม่ได้คุยกันเลย แต่จู่ๆขณะที่ฉันอยูมัธยมศึกษาปีที่ 5 เกรชก็กลับมาเรียนสายสามัญสาเหตุเพราะอะไรหรอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ถึงแม้เราจะอยู่ใกล้กันมากขึ้น แต่เราก็ยังไม่สนิทกันเหมือนเดิมอยู่ดี ถึงแม้ ตอนนี้เราจะไม่ค่อยสนิทกันแล้ว แต่ช่วงเวลาในตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับฉันจริงๆ
การแปล กรุณารอสักครู่..
