ฉันขอโทษ ฉันรู้สึกแย่ที่ฉันต้องทำแบ

ฉันขอโทษ ฉันรู้สึกแย่ที่ฉันต้องทำแบบนี้อีกครั้ง แต่ฉันมีความจำเป็นจริงๆ ฉันยอมรับผิดทุกอย่างยอมให้คุณต่อว่าฉันยังไงก็ได้ ตอนนี้ฉันไม่มีไอโฟน ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีแหวน ทุกอย่างอยู่ที่โรงรับจำนำ ฉันจำนำมันอีกครั้ง เพื่อใช้หนี้นอกระบบที่ฉันกู้มาตอนที่ฉันทำงานบาร์ ที่ฉันพูดฉันไม่ได้ต้องการให้คุณช่วยเรื่องเงินหรือช่วยไถ่ของทั้งหมดให้ฉันอีก ฉันเพียงอยากจะพูดให้คุณได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันไม่ได้อีเมล์ไปบอกคุณหลังจากที่ฉันได้รับเงิน ส่วนเรื่องคอมพิวเตอร์ ไอโฟน และแหวน ฉันจะพยายามหางานเก็บเงินไปไถ่ของทุกอย่างคืนให้เร็วที่สุด ฉันสัญญา
หลังจากที่ฉันได้รับเงินจากคุณ ฉันเดินทางไปกรุงเทพฯในวันศุกร์ตอนเย็นประมาณ 18.30 น. ฉันไปถึงที่หมอชิตตอนเช้าประมาณ 6.00 น.วันเสาร์ จากนั้นฉันก็นั่งแท๊กซี่ไปที่สุขุมวิท แต่ฉันไม่มีที่พัก ฉันก็เลยไปพักที่โรงแรมสตาร์ไลท์ สุขุมวิท22 ค่าโรงแรม 400 บาท ในตอนนั้นฉันเหลือเงินอยู่ประมาณ 10,000 บาท จากนั้นฉันก็นอนหลับพักสายตาเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ฉันตื่นตอน 10.00 น. ฉันก็รีบออกไปที่โรงรับจำนำ ฉันรู้สึกดีใจและหายเหนื่อยที่ได้รับของทุกอย่างกลับคืนแต่ฉันก็ต้องตกใจที่เจอเจ้าหนี้นอกระบบยืนรออยู่หน้าโรงรับจำนำ ฉันเคยกู้เงินมา 10,000 บาท แต่จำได้ว่าจ่ายไปแล้ว 4,000 บาท พวกเขาตามหาฉันทุกที่ที่ฉันเคยไปเคยอยู่ แต่ไม่เจอฉัน พวกเขาพยายามให้น้าของฉันรับผิดชอบ แต่น้าของฉันก็ปฎิเสธ เพราะน้าก็ลำบากเหมือนกันที่ต้องมาจ่ายหนี้ของฉันทั้งหมดและยังต้องเลี้ยงลูกที่กำลังเรียนอยู่อีกสองคน (ฉันยอมรับหลังจากที่ฉันออกจากบาร์ ฉันก็หนีกลับเชียงราย และไปทำงานที่มหาชัย ฉันไม่กล้าอยู่กรุงเทพฯเป็นเวลานาน เพราะกลัวเจ้าหนี้ตามทวงหรือทำร้ายเหมือนที่เห็นในข่าว) พวกเขาบอกฉันหนีฉันไม่ได้บอกก่อนจะออกจากที่ทำงาน ไม่ติดต่อพวกเขาเพื่อจ่ายหนี้ ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยพวกเขาต้องการแค่ 10,000 บาท ฉันพยายามพูดให้พวกเขาใจอ่อน แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง โรงรับจำนำอยู่แถวตลาดคลองเตย คนผ่านไปมาเริ่มมองฉันกับพวกเจ้าหนี้ ฉันเริ่มมีอาการหวาดกลัว เริ่มคิดมาก กลัวโดนทำร้าย ฉันก็เลยตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในโรงรับจำนำพร้อมกับพวกเขา ครั้งนี้ฉันจำนำคอมพิวเตอร์ได้ 4,000 บาท แหวน 1,800 บาท เงินไม่พอ สุดท้ายก็ต้องเอาไอโฟนจำนำ 5,000 บาท หลังจากที่ฉันจ่ายเงินให้พวกเขา 10,000 บาท ฉันนั่งวินกลับไปที่โรงแรมเหมือนคนไม่มีสติ เหม่อลอย ทำอะไรไม่ถูก ฉันไปกรุงเทพฯเพื่อต้องการมาเอาคอมพิวเตอร์และแหวน แต่ตอนนั้นฉันไม่มีแม้กระทั่งไอโฟน ฉันเอาแต่ร้องไห้เสียใจที่รักษาของทุกอย่างไว้ไม่ได้ ถ้ากลับมาที่เชียงราย แล้วแม่ไม่เห็นคอมพิวเตอร์กับแหวน และไอโฟนที่มีหายไปไหน ฉันจะตอบกับแม่ยังไง ฉันร้องไห้จนหลับไป ตื่นมาตอน 14.10 น. ฉันโทรหาเพื่อนที่บาร์เพื่อถามเรื่องพวกเจ้าหนี้นอกระบบ ฉันจำได้ก่อนที่ฉันจะไปกรุงเทพฯ ฉันแชทไปถามเพื่อนที่บาร์ว่าอยากได้ของฝากจากเชียงรายหรือเปล่า เพราะฉันจะมากรุงเทพฯเพื่อไถ่คอมพิวเตอร์กับแหวนที่โรงรับจำนำ และจำได้ฉันแชทบอกเพื่อนว่าพักอยู่ที่โรงแรมสตาร์ไลท์ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่พวกเจ้าหนี้ตามหาฉันเจอเพราะเพื่อนที่บาร์จริงๆ เพื่อนๆไม่ได้ตั้งใจที่จะบอกเจ้าหนี้แต่ดันคุยกันว่าฉันจะมากรุงเทพฯตอนที่เจ้าหนี้มาเก็บเงินรายวันพอดี ฉันแปลกใจที่เพื่อนๆคุยกันตอนเย็นวันศุกร์รู้แค่ฉันจะไปกรุงเทพฯ แต่ไม่รู้ว่าฉันจะไปถึงกี่โมงและจะพักที่ไหน มีแค่เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน3คนที่รู้ว่าฉันไปถึงกี่โมงและฉันพักที่ไหนเพราะฉันแชทไปบอกตอนที่ไปถึงกรุงเทพฯ และรู้ว่าฉันเอาของไปจำนำไว้ที่ไหน
ในตอนนั้นฉันไม่อยากคิดว่าเพื่อนจะหักหลังฉันจริงๆหรือเปล่า ฉันได้แต่คิดว่าฉันจะตอบคำถามของแม่ยังไง เพราะไม่อยากให้แม่คิดมากถ้ารู้ความจริงเรื่องฉันกู้เงินนอกระบบ และฉันจะส่งอีเมล์บอกคุณได้ยังไงในเมื่อฉันไม่เหลืออะไร และคุณจะรู้สึกผิดหวังกับฉันมากน้อยแค่ไหนถ้ารู้ว่าฉันไม่เหลืออะไรอีกครั้งนึง
จากนั้นฉันตัดสินใจที่จะโทรหาแม่ " แม่จ๋า ตอนนี้หนูไม่เหลืออะไรแล้ว หนูจำนำของทุกอย่างเพื่อใช้หนี้ที่กรุงเทพแล้ว " คำพูดของแม่ที่บอกฉัน ทำให้ฉันร้องไห้หนักมากขึ้น แม่บอกฉันว่า " ไม่เป็นไรนะลูก เงิน ทอง เป็นของนอกกาย ถ้าไม่ตายก็หาได้ ให้ลูกทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น แล้วกลับมาหาแม่ มาเริ่มต้นใหม่ชีวิตใหม่ที่นี่ รู้ไหม เวลาที่ลูกอยู่ไกลจากแม่ มันทำให้แม่นอนไม่หลับ น้องชายถึงมันจะดื้อจะด่าจะว่าให้แม่ทุกข์ใจแค่ไหน แต่แม่ยังรู้สึกดีที่เห็นน้องชายทุกวัน กลับมานะลูก แม่จะรอ" ฉันตอบแม่ทั้งน้ำตา "แม่จ๋า หนูขอโทษ หนูแพ้อีกแล้ว หนูสัญญา หนูจะกลับไปอยู่กับแม่ และหนูสัญญาว่าจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนอีกแล้ว"
จากนั้นฉันก็เช็คเอาท์และไปที่หมอชิต ออกเดินทางจากกรุงเทพ-เชียงราย ตอนประมาณ 19.30 น. ฉันกลับมาถึงเชียงรายในตอนเช้าวันอาทิตย์ 7.00 น. ตอนนั้นฉันลงรถในตัวเมืองเชียงราย ฉันต้องนั่งรถสองแถวเพื่อเดินทางกลับบ้านฉัน ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ฉันเดินเข้าไปในบ้าน ฉันกอดแม่และร้องไห้ แม่บอก "ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องคิดมาก แค่ลูกกลับมาอย่างปลอดภัยแม่ก็ดีใจและมีความสุขมากที่สุดแล้ว" ฉันตอบแม่ สั้นๆ "ค่ะ แม่"
แม่หยิบคอมพิวเตอร์ของน้าผู้ชายคนที่5มา แล้วบอกกับฉันว่า "ถ้าลูกต้องการจะใช้อินเตอร์เน็ตลูกใช้คอมพิวเตอร์ของน้าไปก่อน แม่ก็ไม่รู้หรอกมันเปิดยังไง น้าเอาไว้ให้แม่ใช้แต่แม่ใช้ไม่เป็นหรอก แค่มือถือที่น้าซื้อให้แม่ยังใช้ไม่เป็นเลย กดโทรออก-รับสาย ก็พอทำได้เพราะมันง่าย"
ฉันใช้เวลาว่างหลังจากที่ช่วยแม่ทำงานบ้านเสร็จ ก็มานั่งพิมพ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และพิมพ์เกี่ยวกับชีวิตของฉันในตอนต่อไปเพื่อส่งอีเมล์ให้คุณ

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าฉันกำลังชดใช้กรรมที่เคยทำมาในอดีต ฉันจะต้องทนอยู่กับความยากลำบากแบบนี้ไปอีกนาน แต่ฉันก็รู้สึกดีทุกทีที่ฉันได้เจอกับคุณ คุณเหมือนคนที่ดึงฉันขึ้นมาจากหลุมดำ แต่ด้วยบาปกรรมที่ฉันเคยทำมาในอดีตฉันจึงไม่สามารถหลุดพ้น

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

I am sorry I feel terrible that I have to do this again, but I really need to. I agree, everything wrong that I won't. Now, I don't have the iPhone does not have a computer. There are no rings, everything is at a pawn receipt. I pledge it again to use my system to recover the debt, in addition to part I work the bar where I say I do not want you to help or help paying off all of me again. I just wanted to say, you get to know what happens. Why don't I get an email to tell you after I receive the money. Regarding the computer. IPhone and the ring. I will try to find a job paying every bill to your return as soon as possible. I'm a contract.หลังจากที่ฉันได้รับเงินจากคุณ ฉันเดินทางไปกรุงเทพฯในวันศุกร์ตอนเย็นประมาณ 18.30 น. ฉันไปถึงที่หมอชิตตอนเช้าประมาณ 6.00 น.วันเสาร์ จากนั้นฉันก็นั่งแท๊กซี่ไปที่สุขุมวิท แต่ฉันไม่มีที่พัก ฉันก็เลยไปพักที่โรงแรมสตาร์ไลท์ สุขุมวิท22 ค่าโรงแรม 400 บาท ในตอนนั้นฉันเหลือเงินอยู่ประมาณ 10,000 บาท จากนั้นฉันก็นอนหลับพักสายตาเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ฉันตื่นตอน 10.00 น. ฉันก็รีบออกไปที่โรงรับจำนำ ฉันรู้สึกดีใจและหายเหนื่อยที่ได้รับของทุกอย่างกลับคืนแต่ฉันก็ต้องตกใจที่เจอเจ้าหนี้นอกระบบยืนรออยู่หน้าโรงรับจำนำ ฉันเคยกู้เงินมา 10,000 บาท แต่จำได้ว่าจ่ายไปแล้ว 4,000 บาท พวกเขาตามหาฉันทุกที่ที่ฉันเคยไปเคยอยู่ แต่ไม่เจอฉัน พวกเขาพยายามให้น้าของฉันรับผิดชอบ แต่น้าของฉันก็ปฎิเสธ เพราะน้าก็ลำบากเหมือนกันที่ต้องมาจ่ายหนี้ของฉันทั้งหมดและยังต้องเลี้ยงลูกที่กำลังเรียนอยู่อีกสองคน (ฉันยอมรับหลังจากที่ฉันออกจากบาร์ ฉันก็หนีกลับเชียงราย และไปทำงานที่มหาชัย ฉันไม่กล้าอยู่กรุงเทพฯเป็นเวลานาน เพราะกลัวเจ้าหนี้ตามทวงหรือทำร้ายเหมือนที่เห็นในข่าว) พวกเขาบอกฉันหนีฉันไม่ได้บอกก่อนจะออกจากที่ทำงาน ไม่ติดต่อพวกเขาเพื่อจ่ายหนี้ ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยพวกเขาต้องการแค่ 10,000 บาท ฉันพยายามพูดให้พวกเขาใจอ่อน แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง โรงรับจำนำอยู่แถวตลาดคลองเตย คนผ่านไปมาเริ่มมองฉันกับพวกเจ้าหนี้ ฉันเริ่มมีอาการหวาดกลัว เริ่มคิดมาก กลัวโดนทำร้าย ฉันก็เลยตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในโรงรับจำนำพร้อมกับพวกเขา ครั้งนี้ฉันจำนำคอมพิวเตอร์ได้ 4,000 บาท แหวน 1,800 บาท เงินไม่พอ สุดท้ายก็ต้องเอาไอโฟนจำนำ 5,000 บาท หลังจากที่ฉันจ่ายเงินให้พวกเขา 10,000 บาท ฉันนั่งวินกลับไปที่โรงแรมเหมือนคนไม่มีสติ เหม่อลอย ทำอะไรไม่ถูก ฉันไปกรุงเทพฯเพื่อต้องการมาเอาคอมพิวเตอร์และแหวน แต่ตอนนั้นฉันไม่มีแม้กระทั่งไอโฟน ฉันเอาแต่ร้องไห้เสียใจที่รักษาของทุกอย่างไว้ไม่ได้ ถ้ากลับมาที่เชียงราย แล้วแม่ไม่เห็นคอมพิวเตอร์กับแหวน และไอโฟนที่มีหายไปไหน ฉันจะตอบกับแม่ยังไง ฉันร้องไห้จนหลับไป ตื่นมาตอน 14.10 น. ฉันโทรหาเพื่อนที่บาร์เพื่อถามเรื่องพวกเจ้าหนี้นอกระบบ ฉันจำได้ก่อนที่ฉันจะไปกรุงเทพฯ ฉันแชทไปถามเพื่อนที่บาร์ว่าอยากได้ของฝากจากเชียงรายหรือเปล่า เพราะฉันจะมากรุงเทพฯเพื่อไถ่คอมพิวเตอร์กับแหวนที่โรงรับจำนำ และจำได้ฉันแชทบอกเพื่อนว่าพักอยู่ที่โรงแรมสตาร์ไลท์ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่พวกเจ้าหนี้ตามหาฉันเจอเพราะเพื่อนที่บาร์จริงๆ เพื่อนๆไม่ได้ตั้งใจที่จะบอกเจ้าหนี้แต่ดันคุยกันว่าฉันจะมากรุงเทพฯตอนที่เจ้าหนี้มาเก็บเงินรายวันพอดี ฉันแปลกใจที่เพื่อนๆคุยกันตอนเย็นวันศุกร์รู้แค่ฉันจะไปกรุงเทพฯ แต่ไม่รู้ว่าฉันจะไปถึงกี่โมงและจะพักที่ไหน มีแค่เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน3คนที่รู้ว่าฉันไปถึงกี่โมงและฉันพักที่ไหนเพราะฉันแชทไปบอกตอนที่ไปถึงกรุงเทพฯ และรู้ว่าฉันเอาของไปจำนำไว้ที่ไหน In the episode, I don't want to think that friends will betray me, really? But I think I'm going to answer the question of what. Because he doesn't want to think much if mother knew the truth of the story, I lent out of the system, and I will send you an email telling you when I cannot rest. and what you will be disappointed with how much if I know I'm not what the rest of the way, once again.จากนั้นฉันตัดสินใจที่จะโทรหาแม่ " แม่จ๋า ตอนนี้หนูไม่เหลืออะไรแล้ว หนูจำนำของทุกอย่างเพื่อใช้หนี้ที่กรุงเทพแล้ว " คำพูดของแม่ที่บอกฉัน ทำให้ฉันร้องไห้หนักมากขึ้น แม่บอกฉันว่า " ไม่เป็นไรนะลูก เงิน ทอง เป็นของนอกกาย ถ้าไม่ตายก็หาได้ ให้ลูกทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น แล้วกลับมาหาแม่ มาเริ่มต้นใหม่ชีวิตใหม่ที่นี่ รู้ไหม เวลาที่ลูกอยู่ไกลจากแม่ มันทำให้แม่นอนไม่หลับ น้องชายถึงมันจะดื้อจะด่าจะว่าให้แม่ทุกข์ใจแค่ไหน แต่แม่ยังรู้สึกดีที่เห็นน้องชายทุกวัน กลับมานะลูก แม่จะรอ" ฉันตอบแม่ทั้งน้ำตา "แม่จ๋า หนูขอโทษ หนูแพ้อีกแล้ว หนูสัญญา หนูจะกลับไปอยู่กับแม่ และหนูสัญญาว่าจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนอีกแล้ว"Then I went out and go to the Northern bus departs from Bangkok to Chiang Rai, about 19.30 PM me now-return to Chiang Rai in the morning Sunday 7.00 am I down the car in Chiang Rai. I need a ride back home to me It takes about 1 hour, I went into the House. I hug my mother and The mother told the child "doesn't matter! No need to cry Do not think much of Just balls back securely she glad and very happy. " I answered, "Yes, mother," a brief template.The mother picks up the computer's creative man who has told me that the 5 "If you want to use the Internet to child using your computer's uncle. She does not know I have it open? Uncle, mom, but I have not used a template. Just mobile mother non-creative, yet it is! Press the call-answer it enough to do it because it's easy. " I use the free time after work was completed to help mothers, in-house print and print events occur about my life now to send an email to you.Now I feel as if I am the ultimate medicine that worked in the past. I'm going to have to endure living with these difficulties for a long time. But I feel good every time I've come across to you as someone who pulled me up from the black hole, but by the sin that I've made in the past, I lifted.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 2:

I'm sorry, I feel terrible that I have to do this again. But I really needed I confess to you that I give everything I have. Now I have no iPhone No computers, no ring, everything is at a pawnshop. I pledge it again The external debt, which I borrowed from my work at the bar. I said I did not want to give you money or redeemed of all, let me again. I just wanted to let you know what happens. Why not e-mail me to tell you after I get paid. As for computers, the iPhone and the ring I will try to find money to plow everything back as soon as possible. I promise
when I get money from you. I travel to Bangkok on Friday evening around 18:30. I went to Mo Chit morning around 6:00 am Saturday. Then I take a taxi to Sukhumvit. But I have no accommodation I went to stay at the Starlight Sukhumvit 22 hotel costs 400 baht at the time I left the money for about 10,000 baht Then I sleep, stay away because they did not sleep all night, I woke up at 10:00 am. I am. He rushed off to the pawnshop I was delighted and tired of everything that has been restored, but I was shocked to see off creditors stand in front of the pawnshop. I've had to borrow money to 10,000 baht, but remember that they paid 4,000 baht for me wherever I go, but had not met me, they try to give it my responsibility. But my uncle was rejected. Because it seemed like I need to pay my debts, and also to children who are enrolled in the other two. (I admit, after I left the bar. I ran back to Chiang Rai And to work at Mahachai I do not dare stay in Bangkok for a long time. Because payable on demand or hurt like that seen in the news), they told me I was not told to flee before leaving office. Do not contact them to pay the debt. Both principal and interest, they'd just 10,000 baht I tried to talk them vulnerable. But they would not listen Pawn Shops near Klong Toey market People began to look at me with their creditors. I think onset of panic began to fear being attacked. I decided to walk back to the pawnshop with them. This time, I pledge computer had 4,000 baht ring 1800 baht is not enough money Finally, it must remove the iPhone pledged 5,000 baht after I paid them 10,000 baht I sat Win Back at the hotel, like the unconscious vacant helpless. I want to come to Bangkok to take computers and rings. But I did not even have the iPhone. I keep crying regret not keeping it all. If returned to Chiang Rai Then I do not see a computer with a ring. And iPhone are gone. I'll answer with my mother. I cry to sleep to wake up at 14:10 pm. I called my friends at the bar to ask about their accounts payable system. I remember before I go to Bangkok. I chat to my friends at the bar that I have souvenirs from Chiang Rai or not. I came to Bangkok to ransom the computer to the ring at the pawnshop. And I remember chatting to a friend that was staying at the Hotel Starlight. I could not believe that their creditors under the bar to find me because I really do. I do not intend to tell creditors, but I'll talk to Bangkok when the creditors come to collect the money daily fit. I wonder where I talk on Friday evening just know I'm going to Bangkok. But I am going to arrive and to stay. I have friends in the same three people who know me to stay where I am and how I chat to tell when to Bangkok. And know where I took the pledge
at that time I did not want to betray my friends really think of you. I just thought I'd answer my mother. I think if I do not want to know the truth about my loan out. And I will email you when I tell you I have nothing left. And you would be disappointed with me much if I knew nothing again
and then I decided to call my mother, "Mom, yes, now I have nothing left now. I pledge to use all of the debts Bangkok, "said the mother told me. Makes me cry even harder mother told me, "No matter what the money is outside the body. If not die for Children leave everything there. Then come back to mother Start a new life here know the ball is far from the mother. It made ​​her sleepless It will be fascinating rebellious younger brother to be a mother afflicted me. But it also feels good to see my brother every day I come back I'll wait, "my mother replied in tears," I'm sorry I lost another dear mother, I promise I will return to live with his mother. And I promise I will never leave me again, "
Then I checked out and went to Mo Chit. Leaving Bangkok - Chiang Rai at about 19.30. I returned to Chiang Rai on Sunday morning 7.00 am. When I got off the bus in the city of Chiang Rai. I must ride the minibus to return to my home. It takes about one hour, I walked into the house. I hugged her and cried, she said, "I do not have children. Do not cry Do not worry I'm glad my son back safe and happy as possible, "I answered briefly mother," Mom, "
I picked up the computer's uncle who came fifth. Then tell me "If I want to use my computer to the Internet. I do not know how to open it. I took it to my mother, but my mother is not here. Buying a mobile phone is not a mother yet. Call - Call It's easy enough to do so because "
my free time after helping her mother with the housework done. I sit typing about the incident. And print about my life in the next email to you now, I feel as if I am repaying the karma that has been done in the past. I have to put up with the hardships of this for a long time. But I feel better every time I see you. You like someone pulled me up out of the black hole. But with sin I've ever done in the past, so I can not break.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 3:

.I'm sorry. I feel bad that I have to do this again, but I have a really. I must confess everything let you scold me now I don't have a phone, no computer, no ring, everything in the pawnshop.To use the debt that I borrowed when working in the bar. I say I don't need your help about money or help the Redeemer of all to me. I just want to say to you get to know what happened.The computer core and ring. I'll try to find money to redeem everything back soon, I promise!After I get the money from you. I travel to Bangkok on Friday evening, about 18.30. I arrived at Mo chit morning about 6.00.Saturday, I then take a taxi to rent, but I don't have room, so I went to stay at the Hotel Starlight Sukhumvit Hotel 400 22 value). At that time, I have the money, about 10000 baht. Then I sleep eyes because of staying up all night. I woke up at 10.00.I left at the pawn shop. I feel glad and fatigue that get everything back but I was shocked to see the creditor นอกระบบ standing outside the pawn shop. I borrowed money to 10 000, respectively. But remember, paid 4000 baht. They find me wherever I go ever. But don't see me, they're trying to my aunt's responsibility, but my aunt refused.