ในภาพยนตร์ Lost in Translation หนัง

ในภาพยนตร์ Lost in Translation หนังที่เล่าอารมณ์เหงาๆทั้งของตัวละคร และบรรยากาศแบบโตเกียวที่ชวนให้สับสน อื้ออึง เสริมส่งกับเรื่องราวคนเหงาในตึกสูง บ่งบอกถึงอารมณ์เหงาได้ถึงอารมณ์ ในความหมายของ Lost in Translation จึงเป็นจังหวะห้วงหนึ่งที่ขาดช่วง แวบหายไป ของคน 2 คน การพบกันของคนทั้งคู่ในเวลาไม่กี่วันทั้งชดเชยและเติมเต็มให้กันและกัน เรื่องราวของภาพยนตร์ Lost in Translation ประมาณว่าสมมติคุณเบื่อหน่ายกับชีวิตเดิม ๆ ท้องถิ่นเดิม ๆ คุณจึงเริ่มที่จะหางานชิ้นใหม่เพื่อไปสถานที่ใหม่ โดยในเรื่องนี้ ใช้สถานที่คือญี่ปุ่น เป็นสถานที่ดำเนินเรื่องและสถานที่จบเรื่องราว เรียกได้ว่า ถ่ายทำเพียงประเทศเดียว บริเวณรอบ ๆ ไม่ได้ใช้ฉากอะไรมากมาย ให้ตัวเรื่องดำเนินไปอย่างเรียบง่ายที่สุด ธรรมดาที่สุด สื่อให้เห็นถึงอารมณ์ความนึกคิดของตัวละคร ลักษณะของตัวละครมากที่สุด
เมื่อมาอยู่ที่ใหม่ เหตุการณ์ที่นอนไม่หลับมันเกิดขึ้นได้เสมอ รวมกับความตึงเครียดที่มีมาก่อนหน้านี้ เมื่อต้องอยู่คนเดียว ในเมืองที่ต่าง และ บรรยากาศที่เปลี่ยน พร้อมความตึงเครียดที่เก็บสะสมมาเป็นเวลานาน เรื่องราวของเรื่องนี้ เกิดขึ้นจากตรงนี้ แต่เรื่องราวดำเนินต่อไปตรงจุดที่เมื่อสถานที่ ซึ่งคุณอยู่เพียงคนเดียวนั้น คุณกลับเจอคนที่คุณค้นหา เรียกได้ว่าค้นหามานาน ประมาณว่า มีความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกับคุณ เข้าใจคุณ สามารถไปด้วยกันได้ ทำให้ภาวะตึงเครียดในจิตใจหายไป เรื่องราวดำเนินมา ตัวละครชายหญิงเจอกัน ความสนุกก็เริ่มขึ้น แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องรักหวานแหวว ที่ตามหารักแท้ หรืออย่างไร หากแต่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของหนึ่งในสมาชิกภายในครอบครัวที่มีปัญหาตึงเครียดแต่เก็บงำไว้กับตัว กล่าวก็คือ ตัวละครสองตัวละครนี้มีครอบครัวแล้ว เรื่องราวเลยไม่ได้จบลงที่ สุขสม happy ending แต่เรื่องราวเรื่องนี้จบลงที่ บทสรุป ความทรงจำดี ๆ ที่มีให้กันความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเราสนุกด้วยกัน ความทรงจำที่เราเคยรู้จักกัน ณ สถานที่ซึ่งไม่เคยรู้จักใคร สุดท้ายคือ ความทรงจำ และ การจากลาอย่างมีความสุข
ในภาพยนตร์ Lost in Translation เรื่องนี้ไม่ได้เรียกน้ำตาถึงขั้นคนรักจากลาไปจากโลกนี้หรืออย่างไร แต่เหมือนเป็นเรื่องราวของผู้ใหญ่ ที่มีเหตุผลในการจากลา มีความสุขในการลาจาก ความทรงจำเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ในช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุดของการลาจาก แต่สุขที่สุดที่ช่วงเวลาที่สะสมเรื่องราวใส่กล่องความทรงจำ บางครั้ง อาจไม่จำเป็นต้องจบด้วยการครองคู่ แต่จบด้วยการใช้ชีวิตอยู่แบบเดิมก่อนหน้านี้ หากแต่ การใช้ชีวิตต่อจากนี้อาจไม่เหมือนเดิม เพราะ ความทรงจำบางช่วงที่ได้จากครั้งนั้น อาจเป็นตัวประสานความสัมพันธ์ที่เคยตึงเครียดแต่เดิม ให้กลับมาดีขึ้นมาใหม่ โดยการใช้ความทรงจำนั้น เป็นบทเรียนในการเรียนรู้ ว่าชีวิตหลังจากนี้ จะทำอย่างไร จึงจะเป็นสุขได้ ประสบการณ์เพียงช่วงเวลาหนึ่งจากความทรงจำ อาจทำให้เข้าใจสถานการณ์เดิมว่า เพราะอะไร ทำไมถึงต้องเป็นแบบนั้น
หนังเรื่อง Lost in Translation เรื่องนี้ ไม่ได้จบด้วยฉากที่เศร้าแบบสุด ๆ เหมือนฉากจบโดยให้เกิด โศกนาฎกรรม เหมือนหนังหลายเรื่อง หรือให้จบแบบรักลงตัว พลิกล๊อคจับคู่ แต่หนังเรื่องนี้ เหมือนให้แง่คิดเชิงบวก แก่คนสองคน ที่ไม่ได้พยายามให้เกิดอะไร หรืออาจจะไม่เคยพยายามให้เกิดอะไรเลย แต่เป็นไปธรรมดาสามัญของคน ที่มีความคิดธรรมดาสามัญในเรื่องราวที่ธรรมดาสามัญ เรื่องนี้พยายามถ่ายทอดออกมาในแง่นี้มากกว่า
lost in translation เล่าเรื่องของตัวละครสองคนที่ต้องเดินผ่านความขัดแย้ง และ วัฒนธรรม สภาพแวดล้อม และภาษาที่ไม่คุ้นเคย สิ่งเหล่านี้ทำให้พวกเขากลายเป็นบุคคลแปลกแยก โดดเดี่ยว เคว้งคว้าง ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในความสนุกสานของผู้คนในกรุงโตเกียวพวกเขากับรู้สึกเบื่อหน่ายกับความเป็นอยู่ในแต่ละวัน
Bob ดาราหนุ่มวัยกลางคน ที่ต้องมาทำงานเป็นพรีเซนเตอร์เหล้าวิสกี้ กับ Charlotte หญิงสาววัยรุ่นที่แต่งงานกับสามีอยู่ที่มาได้ซักพักแล้ว แต่ราวกับเหมือนว่า สามีเธอจะไม่ค่อยมีเวลาให้ ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนโดนทอดทิ้ง
ชายและหญิง สองความเหงาที่ต่างมุมมอง มาเจอกัน อีกคน โดดเดี่ยวในเรื่องความไม่คุ้นเคยในสถานที่ อีกคนโดดเดี่ยวในเรื่องความรู้สึกโดนคนรักทอดทิ้ง แต่ไปมาก็ทำให้เกิดมิตรภาพ ความรักดีๆ ระหว่างๆกัน
ผมมองว่าหนังเรื่องนี้มันมีความตลก ของตัวละคร เกี่ยวกับความไม่คุ้นชิน ในเรื่องภาษา การแสดงออกต่อผู้คนที่นี่ ของตัวละคร Bob ในฉากที่เขาไปออกกำลังกายเครื่องวิ่ง อาจด้วยเป็นคำสั่งเป็นภาษาญี่ปุ่น ทำให้รู้สึกสับสนจึงทำให้เป็นอย่างที่เห็น หรือแม้กระทั่งฉากที่เขาพา ชาร์ล๊อต ไปโรงพยาบาล แล้วเจอยายแก่ญี่ปุ่นมารอคิวรักษาอยู่ บทสนทนาที่ดูแล้วมันไม่ปะติดปะต่อ ดูตลกๆ อารมณ์ความโรแมนติกน่ารักมีให้เห็นอยู่ในหลายๆฉากในหนังเรื่องนี้ แต่จะแสดงออกมาคล้ายๆ ความโรแมนติกแบบเหงาๆ แต่โดยรวมดูแล้วผมไม่รู้สึกว่าเหงา แต่รู้สึกอบอุ่นไปกับมันความแตกต่างเกี่ยวกับวัฒนธรรมตะวันออก กับ ตะวันตก ในมุมมองที่ต่างกัน ซึ่ง Lost in translation นั้นถ่ายทอดการเล่าเรื่องแบบไม่ซับซ้อนแต่จริงใจ มันทำให้คนดูซึมซับไปกับตัวละครแบบไม่รู้ตัว นอกจากหนังมีมุมให้คิดต่อแล้ว ที่ที่ทำให้ใจเรารู้สึก อื้ออึง กับสิ่งรอบข้าง ทั้งยาก และอยากจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ รวมทั้งยังมีคำถาม แล้วในฉากสุดท้ายว่า Bob พูดอะไร คำถามตามมาตั้งแต่เมื่อครั้งดูหนังเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ แต่ก็รู้ว่า แล้วแต่คนดูอย่างเราตีความตามความคิดของแต่ละคน

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

In the movie Lost in Translation movie that tells the emotion of the characters and ngao model Tokyo to confuse ueueng with the story who am lonely supplementary submission on tall building. Indicate am lonely mood to mood in the meaning of Lost in Translation, it is the rhythm of a broken mind missing two of his cell to meet both at the time of the last few days to both compensate and complement, each other. The story of the film Lost in Translation, about whether we assume you tired of life in the local junk, you start to look for a new job to go to a new place. To use attractions is that Japan is proceeding with the matter and the end of the story. Though filming just a single country. The surrounding area is not used to a lot of the story scenes continue to ease as possible. The most common Mood media, a character's thoughts The appearance of the character the most. เมื่อมาอยู่ที่ใหม่ เหตุการณ์ที่นอนไม่หลับมันเกิดขึ้นได้เสมอ รวมกับความตึงเครียดที่มีมาก่อนหน้านี้ เมื่อต้องอยู่คนเดียว ในเมืองที่ต่าง และ บรรยากาศที่เปลี่ยน พร้อมความตึงเครียดที่เก็บสะสมมาเป็นเวลานาน เรื่องราวของเรื่องนี้ เกิดขึ้นจากตรงนี้ แต่เรื่องราวดำเนินต่อไปตรงจุดที่เมื่อสถานที่ ซึ่งคุณอยู่เพียงคนเดียวนั้น คุณกลับเจอคนที่คุณค้นหา เรียกได้ว่าค้นหามานาน ประมาณว่า มีความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกับคุณ เข้าใจคุณ สามารถไปด้วยกันได้ ทำให้ภาวะตึงเครียดในจิตใจหายไป เรื่องราวดำเนินมา ตัวละครชายหญิงเจอกัน ความสนุกก็เริ่มขึ้น แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องรักหวานแหวว ที่ตามหารักแท้ หรืออย่างไร หากแต่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของหนึ่งในสมาชิกภายในครอบครัวที่มีปัญหาตึงเครียดแต่เก็บงำไว้กับตัว กล่าวก็คือ ตัวละครสองตัวละครนี้มีครอบครัวแล้ว เรื่องราวเลยไม่ได้จบลงที่ สุขสม happy ending แต่เรื่องราวเรื่องนี้จบลงที่ บทสรุป ความทรงจำดี ๆ ที่มีให้กันความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเราสนุกด้วยกัน ความทรงจำที่เราเคยรู้จักกัน ณ สถานที่ซึ่งไม่เคยรู้จักใคร สุดท้ายคือ ความทรงจำ และ การจากลาอย่างมีความสุข ในภาพยนตร์ Lost in Translation เรื่องนี้ไม่ได้เรียกน้ำตาถึงขั้นคนรักจากลาไปจากโลกนี้หรืออย่างไร แต่เหมือนเป็นเรื่องราวของผู้ใหญ่ ที่มีเหตุผลในการจากลา มีความสุขในการลาจาก ความทรงจำเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ในช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุดของการลาจาก แต่สุขที่สุดที่ช่วงเวลาที่สะสมเรื่องราวใส่กล่องความทรงจำ บางครั้ง อาจไม่จำเป็นต้องจบด้วยการครองคู่ แต่จบด้วยการใช้ชีวิตอยู่แบบเดิมก่อนหน้านี้ หากแต่ การใช้ชีวิตต่อจากนี้อาจไม่เหมือนเดิม เพราะ ความทรงจำบางช่วงที่ได้จากครั้งนั้น อาจเป็นตัวประสานความสัมพันธ์ที่เคยตึงเครียดแต่เดิม ให้กลับมาดีขึ้นมาใหม่ โดยการใช้ความทรงจำนั้น เป็นบทเรียนในการเรียนรู้ ว่าชีวิตหลังจากนี้ จะทำอย่างไร จึงจะเป็นสุขได้ ประสบการณ์เพียงช่วงเวลาหนึ่งจากความทรงจำ อาจทำให้เข้าใจสถานการณ์เดิมว่า เพราะอะไร ทำไมถึงต้องเป็นแบบนั้น หนังเรื่อง Lost in Translation เรื่องนี้ ไม่ได้จบด้วยฉากที่เศร้าแบบสุด ๆ เหมือนฉากจบโดยให้เกิด โศกนาฎกรรม เหมือนหนังหลายเรื่อง หรือให้จบแบบรักลงตัว พลิกล๊อคจับคู่ แต่หนังเรื่องนี้ เหมือนให้แง่คิดเชิงบวก แก่คนสองคน ที่ไม่ได้พยายามให้เกิดอะไร หรืออาจจะไม่เคยพยายามให้เกิดอะไรเลย แต่เป็นไปธรรมดาสามัญของคน ที่มีความคิดธรรมดาสามัญในเรื่องราวที่ธรรมดาสามัญ เรื่องนี้พยายามถ่ายทอดออกมาในแง่นี้มากกว่า
lost in translation เล่าเรื่องของตัวละครสองคนที่ต้องเดินผ่านความขัดแย้ง และ วัฒนธรรม สภาพแวดล้อม และภาษาที่ไม่คุ้นเคย สิ่งเหล่านี้ทำให้พวกเขากลายเป็นบุคคลแปลกแยก โดดเดี่ยว เคว้งคว้าง ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในความสนุกสานของผู้คนในกรุงโตเกียวพวกเขากับรู้สึกเบื่อหน่ายกับความเป็นอยู่ในแต่ละวัน
Bob ดาราหนุ่มวัยกลางคน ที่ต้องมาทำงานเป็นพรีเซนเตอร์เหล้าวิสกี้ กับ Charlotte หญิงสาววัยรุ่นที่แต่งงานกับสามีอยู่ที่มาได้ซักพักแล้ว แต่ราวกับเหมือนว่า สามีเธอจะไม่ค่อยมีเวลาให้ ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนโดนทอดทิ้ง
ชายและหญิง สองความเหงาที่ต่างมุมมอง มาเจอกัน อีกคน โดดเดี่ยวในเรื่องความไม่คุ้นเคยในสถานที่ อีกคนโดดเดี่ยวในเรื่องความรู้สึกโดนคนรักทอดทิ้ง แต่ไปมาก็ทำให้เกิดมิตรภาพ ความรักดีๆ ระหว่างๆกัน
ผมมองว่าหนังเรื่องนี้มันมีความตลก ของตัวละคร เกี่ยวกับความไม่คุ้นชิน ในเรื่องภาษา การแสดงออกต่อผู้คนที่นี่ ของตัวละคร Bob ในฉากที่เขาไปออกกำลังกายเครื่องวิ่ง อาจด้วยเป็นคำสั่งเป็นภาษาญี่ปุ่น ทำให้รู้สึกสับสนจึงทำให้เป็นอย่างที่เห็น หรือแม้กระทั่งฉากที่เขาพา ชาร์ล๊อต ไปโรงพยาบาล แล้วเจอยายแก่ญี่ปุ่นมารอคิวรักษาอยู่ บทสนทนาที่ดูแล้วมันไม่ปะติดปะต่อ ดูตลกๆ อารมณ์ความโรแมนติกน่ารักมีให้เห็นอยู่ในหลายๆฉากในหนังเรื่องนี้ แต่จะแสดงออกมาคล้ายๆ ความโรแมนติกแบบเหงาๆ แต่โดยรวมดูแล้วผมไม่รู้สึกว่าเหงา แต่รู้สึกอบอุ่นไปกับมันความแตกต่างเกี่ยวกับวัฒนธรรมตะวันออก กับ ตะวันตก ในมุมมองที่ต่างกัน ซึ่ง Lost in translation นั้นถ่ายทอดการเล่าเรื่องแบบไม่ซับซ้อนแต่จริงใจ มันทำให้คนดูซึมซับไปกับตัวละครแบบไม่รู้ตัว นอกจากหนังมีมุมให้คิดต่อแล้ว ที่ที่ทำให้ใจเรารู้สึก อื้ออึง กับสิ่งรอบข้าง ทั้งยาก และอยากจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ รวมทั้งยังมีคำถาม แล้วในฉากสุดท้ายว่า Bob พูดอะไร คำถามตามมาตั้งแต่เมื่อครั้งดูหนังเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ แต่ก็รู้ว่า แล้วแต่คนดูอย่างเราตีความตามความคิดของแต่ละคน