“การแสดงเปิดหมวก” หรือ “Street Perf

“การแสดงเปิดหมวก” หรือ “Street Performance”
คือศิลปะการแสดงในที่สาธารณะตามท้องถนนที่มุ่งหวังสร้างความบันเทิงและความประทับใจแก่ผู้ชมที่ผ่านไปมาเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ซึ่งการให้ค่าตอบแทนจะมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับความปรารถนาของผู้ชมแต่ละคน การแสดงเปิดหมวกสามารถสร้างสรรค์ได้หลายรูปแบบไม่จำกัด ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม มายากล การบิดลูกโป่งเป็นรูปทรงต่างๆ การเขียนภาพการ์ตูนล้อเลียน ตัวตลก การร้องเพลง การเต้นรำ การพ่นไฟ การทำนายโชคชะตา ละครใบ้ การแสดงดนตรี การเชิดหุ่น การเล่านิทาน การท่องบทกวี การฟันดาบ และอีกมากมายที่จะสร้างสรรค์ เพียงแต่ต้องเป็นการแสดงที่สามารถดึงดูด เรียกความสนใจและมอบความบันเทิงให้กับผู้ชมที่ผ่านไปมาตามท้องถนนได้

ดังนั้นเสน่ห์ของการแสดงเปิดหมวกจึงมิได้อยู่ที่ทักษะอันสูงส่งเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องมีไหวพริบปฏิภาณในการดึงอารมณ์และความรู้สึกผู้ชมเข้ามามีส่วนร่วมกับการแสดงด้วย ยิ่งสามารถสร้างความประทับใจต่อผู้ชมมากเท่าใด เรียกเสียงปรบมือได้ดังกึกก้องมากเท่าใด โอกาสที่คุณจะได้รับการยอมรับให้เข้าไปนั่งในจิตใจของผู้ชมก็มีมากตามด้วยเช่นกัน

ดังนั้นในทัศนคติของศิลปินเปิดหมวกส่วนใหญ่จึงมองว่าพื้นที่ข้างถนนที่มีผู้คนผ่านไปมาคือเวทีทดสอบความสามารถอันท้าทาย มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่นักแสดงเปิดหมวกคนหนึ่งจะสามารถทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาตามท้องถนนหยุดหันมาสนใจการแสดงของเขาได้ แต่นั้นคือความสามารถของเขาล้วนๆ ที่ทำให้เกิดปรากฎการณ์ดังกล่าว เพียงแค่คุณหยุดยืนดูนั่นก็หมายถึงกำลังใจของนักแสดงก็เริ่มผลิบานแล้ว

ผู้ชมที่ผ่านไปมาอาจสงสัยว่าการที่เขาทำการแสดงอยู่ริมถนนนั้นเขาทำแล้วได้อะไร สำหรับผู้ที่เลือกตอบว่าก็เพราะ “เงิน” ก็อาจจะเป็นคำตอบที่ถูก แต่ก็ไม่ใช่คำตอบที่ถูกที่สุด คำตอบสำหรับศิลปินเปิดหมวกตัวจริงนั้น คือการตรวจสอบทักษะฝีมือการแสดงของตนเองว่าอยู่ในระดับใด เขาต้องพัฒนาความสามารถอีกเท่าไหร่ และที่สำคัญที่สุดคือการได้เรียนรู้จิตใจตนเองในสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงและแปลกใหม่อยู่ตลอดเวลา ยิ่งเกิดเหตุการณ์ใดที่ไม่คาดฝันและเขาสามารถแก้สถานการณ์นั้นให้ผ่านพ้นไปได้ นั่นหมายถึงบทเรียนอันมีค่าที่สุดที่ไม่สามารถหาได้จากในตำรา ซึ่งสถานการณ์ตรงนั้นหลายๆ คนจะเรียกว่า “Happening Art” สำหรับเงินทองที่ได้รับเป็นเพียงแค่เครื่องช่วยชี้วัดความพึงพอใจของผู้ชมให้กับพวกเขาเท่านั้น สิ่งหนึ่งที่นักแสดงเปิดหมวกต้องการมากที่สุดจากผู้ชมคือการได้รับการยอมรับ ซึ่งอาจปรากฎทั้งในรูปแบบของเสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ คำชมเชย ตลอดจนเงินตอบแทนนั่นเอง

นับว่าเป็นวิถีทางที่ดีที่สังคมไทยปัจจุบันมองการแสดงเปิดหมวกในเชิงบวกมากขึ้น มองที่ความสามารถของผู้แสดงเป็นหลักสำคัญ นักแสดงเปิดหมวกในปัจจุบันจึงถูกมองว่าเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ กล้าแสดงออก มีความเป็นผู้นำ เป็นผู้สร้างความบันเทิง มีความคิดสร้างสรรค์ ฉะนั้นสินน้ำใจที่ผู้ชมตอบแทนต่อศิลปินเปิดหมวกไม่ว่าจะเป็นเสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ คำชมเชยหรือเงินทอง จึงเป็นตัวแทนคุณค่าทางจิตใจต่อนักแสดงเป็นอย่างมากเช่นกัน ซึ่งผิดจากทัศนคติในอดีตที่การมอบสินน้ำใจนั้นอาจผสมปนเปไปด้วยความสงสาร ความเวทนา การดูถูกดูแคลน ฉะนั้นการที่ผู้ชมเปิดใจรับการแสดงเปิดหมวกจึงเสมือนกับได้ร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาฝีมือและทักษะของศิลปินไปด้วยพร้อมกัน

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

"Show open Cap" or "Street Performance."คือศิลปะการแสดงในที่สาธารณะตามท้องถนนที่มุ่งหวังสร้างความบันเทิงและความประทับใจแก่ผู้ชมที่ผ่านไปมาเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ซึ่งการให้ค่าตอบแทนจะมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับความปรารถนาของผู้ชมแต่ละคน การแสดงเปิดหมวกสามารถสร้างสรรค์ได้หลายรูปแบบไม่จำกัด ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม มายากล การบิดลูกโป่งเป็นรูปทรงต่างๆ การเขียนภาพการ์ตูนล้อเลียน ตัวตลก การร้องเพลง การเต้นรำ การพ่นไฟ การทำนายโชคชะตา ละครใบ้ การแสดงดนตรี การเชิดหุ่น การเล่านิทาน การท่องบทกวี การฟันดาบ และอีกมากมายที่จะสร้างสรรค์ เพียงแต่ต้องเป็นการแสดงที่สามารถดึงดูด เรียกความสนใจและมอบความบันเทิงให้กับผู้ชมที่ผ่านไปมาตามท้องถนนได้ดังนั้นเสน่ห์ของการแสดงเปิดหมวกจึงมิได้อยู่ที่ทักษะอันสูงส่งเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องมีไหวพริบปฏิภาณในการดึงอารมณ์และความรู้สึกผู้ชมเข้ามามีส่วนร่วมกับการแสดงด้วย ยิ่งสามารถสร้างความประทับใจต่อผู้ชมมากเท่าใด เรียกเสียงปรบมือได้ดังกึกก้องมากเท่าใด โอกาสที่คุณจะได้รับการยอมรับให้เข้าไปนั่งในจิตใจของผู้ชมก็มีมากตามด้วยเช่นกันดังนั้นในทัศนคติของศิลปินเปิดหมวกส่วนใหญ่จึงมองว่าพื้นที่ข้างถนนที่มีผู้คนผ่านไปมาคือเวทีทดสอบความสามารถอันท้าทาย มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่นักแสดงเปิดหมวกคนหนึ่งจะสามารถทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาตามท้องถนนหยุดหันมาสนใจการแสดงของเขาได้ แต่นั้นคือความสามารถของเขาล้วนๆ ที่ทำให้เกิดปรากฎการณ์ดังกล่าว เพียงแค่คุณหยุดยืนดูนั่นก็หมายถึงกำลังใจของนักแสดงก็เริ่มผลิบานแล้วผู้ชมที่ผ่านไปมาอาจสงสัยว่าการที่เขาทำการแสดงอยู่ริมถนนนั้นเขาทำแล้วได้อะไร สำหรับผู้ที่เลือกตอบว่าก็เพราะ “เงิน” ก็อาจจะเป็นคำตอบที่ถูก แต่ก็ไม่ใช่คำตอบที่ถูกที่สุด คำตอบสำหรับศิลปินเปิดหมวกตัวจริงนั้น คือการตรวจสอบทักษะฝีมือการแสดงของตนเองว่าอยู่ในระดับใด เขาต้องพัฒนาความสามารถอีกเท่าไหร่ และที่สำคัญที่สุดคือการได้เรียนรู้จิตใจตนเองในสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงและแปลกใหม่อยู่ตลอดเวลา ยิ่งเกิดเหตุการณ์ใดที่ไม่คาดฝันและเขาสามารถแก้สถานการณ์นั้นให้ผ่านพ้นไปได้ นั่นหมายถึงบทเรียนอันมีค่าที่สุดที่ไม่สามารถหาได้จากในตำรา ซึ่งสถานการณ์ตรงนั้นหลายๆ คนจะเรียกว่า “Happening Art” สำหรับเงินทองที่ได้รับเป็นเพียงแค่เครื่องช่วยชี้วัดความพึงพอใจของผู้ชมให้กับพวกเขาเท่านั้น สิ่งหนึ่งที่นักแสดงเปิดหมวกต้องการมากที่สุดจากผู้ชมคือการได้รับการยอมรับ ซึ่งอาจปรากฎทั้งในรูปแบบของเสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ คำชมเชย ตลอดจนเงินตอบแทนนั่นเองนับว่าเป็นวิถีทางที่ดีที่สังคมไทยปัจจุบันมองการแสดงเปิดหมวกในเชิงบวกมากขึ้น มองที่ความสามารถของผู้แสดงเป็นหลักสำคัญ นักแสดงเปิดหมวกในปัจจุบันจึงถูกมองว่าเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ กล้าแสดงออก มีความเป็นผู้นำ เป็นผู้สร้างความบันเทิง มีความคิดสร้างสรรค์ ฉะนั้นสินน้ำใจที่ผู้ชมตอบแทนต่อศิลปินเปิดหมวกไม่ว่าจะเป็นเสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ คำชมเชยหรือเงินทอง จึงเป็นตัวแทนคุณค่าทางจิตใจต่อนักแสดงเป็นอย่างมากเช่นกัน ซึ่งผิดจากทัศนคติในอดีตที่การมอบสินน้ำใจนั้นอาจผสมปนเปไปด้วยความสงสาร ความเวทนา การดูถูกดูแคลน ฉะนั้นการที่ผู้ชมเปิดใจรับการแสดงเปิดหมวกจึงเสมือนกับได้ร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาฝีมือและทักษะของศิลปินไปด้วยพร้อมกัน