“ภาษา” มีการพัฒนาหรือมีวิวัฒนาการที่แปรเปลี่ยนตามกระแสโลกเช่นเดียวกับ
วิวัฒนาการชีวิตความเป็นอยู่ ผู้คนในสังคมปัจจุบันต้องการปัจจัยต่าง ๆ ในการดำารงชีพ
เพื่อความสะดวก เหมาะสมและเป็นระเบียบ เช่น ผู้คนอาจต้องใช้เครื่องประดับ
อาภรณ์เสริมแต่งให้บุคลิกภาพดูดี อาจต้องใช้สีสันหรือรูปแบบของอาภรณ์มากำาหนด
เอกลักษณ์ส่วนตัวหรือจำาแนกความแตกต่างของกลุ่มชนในสังคมเช่นใด ภาษาก็ต้องการ
อาภรณ์หรือเครื่องมือที่มีส่วนเสริมสร้างให้สามารถสื่อความได้อย่างชัดเจน เหมาะสม
และสละสลวยเช่นนั้น ซึ่งเครื่องหมายวรรคตอนก็เสมือนอาภรณ์ประดับให้รูปประโยค
มีความสละสลวยขึ้น หรือนัยหนึ่งก็คืออุปกรณ์ประกอบของรูปประโยคหรือความเรียง
นั้น ทำาให้ประโยคและความเรียงมีความสละสลวย สมบูรณ์และสื่อความได้ชัดเจนขึ้น