ความหมายและคำจำกัดความของวรรณคดีที่

ความหมายและคำจำกัดความของวรรณคดีที่เป็นโศกนาฏกรรม (tragedy) นั้นมีมานับตั้งแต่สมัยของ Aristotle ในงานเขียน The Poetics นั้น Aristotle ได้ให้คำจำกัดความและแสดงลักษณะของความเป็นโศกนาฏกรรมเอาไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นลักษณะและพัฒนาการของตัวละคร ฉาก หรือลักษณะการดำเนินเรื่อง ตัวเอกของโศกนาฏกรรมของ Aristotle นั้นคือ บุคคลที่มีชื่อเสียงและความรุ่งเรือง มีสถานะทางสังคมอันสูงส่ง อาจเป็นกษัตริย์ นักรบ หรือขุนนางชั้นสูง เช่น Oedipus Thyestes หรือ Macbeth ความหายนะที่เกิดขึ้นแก่เขานั้นไม่ได้เกิดจากความชั่วร้ายและเลวทราม แต่เกิดจากใช้วิจารณญาณที่ผิดพลาดของตนเอง ความเปลี่ยนแปลงในโชคชะตาของตัวเอกต้องไม่ใช่จากความทุกข์ไปสู่ความสุข แต่จากความสุขไปสู่ความทุกข์

นักเขียนในค.ศ.ที่18 เริ่มที่จะสร้างงานโศกนาฏกรรมที่มีเนื้อหาเรื่องราวใกล้ตัวกับวิถีชีวิตของคนทั่วไปมากขึ้น นักเขียนสร้างตัวละครเอกที่มีความแตกต่างจากลักษณะตัวละครเอกของแนวคิดและขนบของ Aristotle โดยสิ้นเชิง ตัวละครเอกในวรรณคดีโศกนาฏกรรมในช่วงนี้มีความใกล้เคียงกับกับตัวละครเอกในโศกนาฏกรรมสมัยใหม่มากขึ้น นั้นคือ เป็นบุคคลที่มาจากชนชั้นกลางหรือชนชั้นล่างของสังคม ไม่ได้เป็นกษัตริย์หรือขุนนางดังเช่นในโศกนาฏกรรมของ Aristotle อีกต่อไป ลักษณะของตัวละครแบบนี้เริ่มเป็นที่นิยมในการสร้างตัวละครเอกของนักเขียนสมัยใหม่ โดยเฉพาะนักเขียนในแนวสัจนิยม ตัวละครเอกในวรรณคดีโศกนาฏกรรมสมัยใหม่นั้นมักจะมีภาพของความเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายของสังคมสมัยใหม่ ผู้ซึ่งไม่มีการแบ่งแยกระหว่างความดีและความชั่วที่ชัดเจน ในงานเขียน Tragedy and the Common Man (1949) นั้น Arthur Miller ได้บอกถึงลักษณะของตัวเอกในโศกนาฏกรรม(tragic hero) ในโศกนาฏกรรมสมัยใหม่ รวมถึง วิรุธลักษณ์ (tragic flaw) ของตัวละครเอก อันหมายถึงข้อเสียของตัวละครที่นำพาเขาไปสู่ความหายนะในตอนท้าย สำหรับ Miller แล้วในยุคสมัยใหม่ โศกนาฏกรรมของคนเดินดินธรรมดา (common man) ก็เป็นเรื่องราวที่สูงส่งและมีคุณค่าได้พอๆกับเรื่องราวของกษัตริย์หรือขุนนางชนชั้นสูงใดๆ โดย วิรุธลักษณ์ ของ tragic hero แห่งยุคสมัยใหม่ของ Arthur Miller นั้นต่างจากของวีรบุรุษในโศกนาฏกรรมแบบประเพณีนิยม (traditional) อย่าง Oedipus วิรุธลักษณ์ของตัวเอกในโศกนาฏกรรมแบบประเพณีนิยมนั้นเป็นข้อเสียที่เกิดจากตัวเอง แต่วิรุธลักษณ์ของตัวเอกในโศกนาฏกรรมสมัยใหม่ตามแนวคิดของ Arthur Miller นั้นเป็นข้อเสียและความผิดพลาดที่เกิดจากสังคมและสิ่งที่อยู่ล้อมรอบตัวละครนั้น ตัวละครเอกเป็นเสมือนเหยื่อของสังคมที่ซึ่งวิรุธลักษณ์ของเขานั้นคือสิ่งที่สังคมสร้างขึ้น ลักษณะเด่นอีกประการของตัวละครเอกของโศกนาฏกรรมแห่งยุคสมัยใหม่นั้น คือ จุดจบของตัวละครที่ “หากจำเป็นต้องทำแล้ว พร้อมที่จะจบชีวิตของเขาลง เพื่อที่จะรักษาเอาไว้ซึ่งสิ่งหนึ่ง นั่นคือความภาคภูมิและความทรนงส่วนตน และเรียกเอาสถานภาพที่ชอบธรรมของเขาในสังคมกลับคืนมา”

ตัวละครเอกของเดือนวาด พิมวนา หรือ เด็กชาย กำพล ช่างสำราญนั้น เรียกได้ว่ามีคุณสมบัติและลักษณะหลายอย่างที่ตรงกับลักษณะของ “tragic hero” แห่งยุคสมัยใหม่ ชะตากรรมของกำพลที่ถูกพ่อแม่ทิ้งเอาไว้ในชุมชนห้องแถวคุณแม่ทองจันทร์ มีชีวิตรอดอยู่จากความช่วยเหลือของสมาชิกในชุมชนนั้นและเฝ้ารอวันที่พ่อกับแม่จะกลับมารับและเริ่มต้นสร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่ นี่คือเรื่องราวโศกนาฏกรรมแห่งยุคสมัยใหม่ที่มีเด็กชายอายุหกขวบที่โดนพ่อแม่ทิ้งเป็นตัวเอก กำพลคือลูกชายของวสุและน้ำฝน ชนชั้นกรรมาชีพหาเช้ากินค่ำ เป็นเหยื่อของครอบครัวที่แตกแยก เมิ่อมีพ่อที่ชอบใช้กำลังและแม่ที่มีชู้ การมีชีวิตรอดของกำพลโดยมีจุดมุ่งหมายคือรอวันที่พ่อแม่จะกลับมารับไปอยู่ด้วยอีกครั้งคือ โครงเรื่องหลัก (main plot) และรายละเอียดที่ใส่เข้ามาเป็นโครงเรื่องรอง (sub plot) คือวิถีชีวิตของกำพลในช่วงระยะเวลาที่เขารอการกลับมาของพ่อกับแม่ โดยมีการปรากฏตัวของตัวละครอย่าง ประสิทธิ์หรือไอ้อ้น เพื่อนสนิทของเขา เฮียชง เจ้าของร้านขายของชำใจดีที่เป็นอีกคนหนึ่งที่คอยดูแลสั่งสอนเขา ลุงดำ ป้าทองใบ ไอ้จั๊ว นางหมอนแม่ของไอ้อ้น ฯลฯ ที่ล้วนช่วยกันดูแลกำพลในช่วงเวลานี้ ที่กินพื้นที่เรื่องราวส่วนใหญ่ของหนังสือ

จากโครงเรื่องคร่าวๆ ผู้อ่านย่อมรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก เด็กบ้านแตกที่ถูกพ่อแม่ทิ้งไว้ตามลำพังจะเป็นเรื่องตลกได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม “ช่างสำราญ” ก็ไม่ใช่เรื่องเศร้าหรือเป็นโศกนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวอันหนักอึ้งและบีบคั้นอารมณ์ความรู้สึกของคนอ่านแต่อย่างไร ชีวิตของกำพล ช่างสำราญ หรือที่ใครเรียกกันว่า “ไอ้หนู” นั้น เมื่อผู้อ่านได้เข้าไปทำความรู้จักผ่านตัวหนังสือแล้ว กลับเกิดรอยยิ้มประปรายบนใบหน้า แม้บางทีจะเป็นรอยยิ้มจางๆเฝื่อนๆที่มาพร้อมกับเสียงถอนหายใจด้วยความหดหู่ในชะตากรรมที่กำพลต้องประสบ หรือหากผู้อ่านคนใดเริ่มจะมีน้ำตาเอ่อขึ้นมามันก็จะถูกไล่ต้อนกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่ออ่านในบรรทัดต่อมา ลักษณะของความคลุมเครือและผสมปนเปกันของความเศร้าและความสุข เสียงหัวเราะที่มาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ การผสมผสานกันระหว่างความเป็นสุขนาฏกรรมและโศกนาฏกรรม เหล่านี้คือคุณลักษณะอันโดดเด่นของ “ช่างสำราญ”

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

The meaning and definition of literature is a tragedy (tragedy), it has come since The days of Aristotle, in the Poetics Aristotle has writing it, and shows how the definition of tragedy, remove them. Whether it is the development of character and scene styles or style action story. The protagonist of the tragedy of Aristotle it is someone who has a reputation for social status and prosperity, there may be a noble King. The Warrior such as Lords or Oedipus or Macbeth Thyestes calamity that occurs to them, it is not caused by Islam, and the evil, but is caused by a faulty judgment of their own. Changes in the fate of the protagonist must not from suffering into happiness, but happiness to misery.Writers in 18 Start to create a job that contains the content of the story near the tragedy with lives of people. Writers create protagonists who are very different from the characteristic protagonists of Aristotle's ideas and culture altogether. Protagonists in literature during the tragedy nearby with the protagonists in the tragedy, the more modern it is, as someone who comes from the middle class or the lower class of society. Not a King or a nobleman, as in the tragedy of Aristotle anymore. The appearance of this character is popular in the creation of the protagonists of modern writers, particularly writers, vertical realism. Protagonists in the tragedy of modern literature, it usually has a picture of a victim of modern society. Those which do not have to distinguish between good and evil clearly. In Tragedy and the Common Man writing (1949), then Arthur Miller has been told of the nature of the protagonist in tragedy (tragic hero). In modern tragedy, including wirut (tragic flaw), the appearance of Andon refers to the protagonists of his character to a disastrous end for Miller, and then in the era of modern tragedy of plain soil walking (common man), it is a story that a noble and valuable as the subject.Stories of Kings or Lords, nobles of tragic hero by any wirut era, Arthur Miller, then of the new heroes of the tragedy are different from popular tradition (traditional) wirut of the protagonist in the Oedipus tragedy, a popular tradition is the disadvantages that result from.The protagonist of waeng, but wirut in modern tragedy, based on Arthur Miller's concept is a disadvantage, and errors that are caused by society and what surrounds it character. Protagonists are victims of a society where virtual wirut his look is what created the society. Another feature of the protagonists of the new era, tragedy is the end of a character that "if necessary, then made ready to end his life, in order to maintain that proud is one thing and the claim status and tharon inter righteous of him back in society."ตัวละครเอกของเดือนวาด พิมวนา หรือ เด็กชาย กำพล ช่างสำราญนั้น เรียกได้ว่ามีคุณสมบัติและลักษณะหลายอย่างที่ตรงกับลักษณะของ “tragic hero” แห่งยุคสมัยใหม่ ชะตากรรมของกำพลที่ถูกพ่อแม่ทิ้งเอาไว้ในชุมชนห้องแถวคุณแม่ทองจันทร์ มีชีวิตรอดอยู่จากความช่วยเหลือของสมาชิกในชุมชนนั้นและเฝ้ารอวันที่พ่อกับแม่จะกลับมารับและเริ่มต้นสร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่ นี่คือเรื่องราวโศกนาฏกรรมแห่งยุคสมัยใหม่ที่มีเด็กชายอายุหกขวบที่โดนพ่อแม่ทิ้งเป็นตัวเอก กำพลคือลูกชายของวสุและน้ำฝน ชนชั้นกรรมาชีพหาเช้ากินค่ำ เป็นเหยื่อของครอบครัวที่แตกแยก เมิ่อมีพ่อที่ชอบใช้กำลังและแม่ที่มีชู้ การมีชีวิตรอดของกำพลโดยมีจุดมุ่งหมายคือรอวันที่พ่อแม่จะกลับมารับไปอยู่ด้วยอีกครั้งคือ โครงเรื่องหลัก (main plot) และรายละเอียดที่ใส่เข้ามาเป็นโครงเรื่องรอง (sub plot) คือวิถีชีวิตของกำพลในช่วงระยะเวลาที่เขารอการกลับมาของพ่อกับแม่ โดยมีการปรากฏตัวของตัวละครอย่าง ประสิทธิ์หรือไอ้อ้น เพื่อนสนิทของเขา เฮียชง เจ้าของร้านขายของชำใจดีที่เป็นอีกคนหนึ่งที่คอยดูแลสั่งสอนเขา ลุงดำ ป้าทองใบ ไอ้จั๊ว นางหมอนแม่ของไอ้อ้น ฯลฯ ที่ล้วนช่วยกันดูแลกำพลในช่วงเวลานี้ ที่กินพื้นที่เรื่องราวส่วนใหญ่ของหนังสือ
จากโครงเรื่องคร่าวๆ ผู้อ่านย่อมรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก เด็กบ้านแตกที่ถูกพ่อแม่ทิ้งไว้ตามลำพังจะเป็นเรื่องตลกได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม “ช่างสำราญ” ก็ไม่ใช่เรื่องเศร้าหรือเป็นโศกนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวอันหนักอึ้งและบีบคั้นอารมณ์ความรู้สึกของคนอ่านแต่อย่างไร ชีวิตของกำพล ช่างสำราญ หรือที่ใครเรียกกันว่า “ไอ้หนู” นั้น เมื่อผู้อ่านได้เข้าไปทำความรู้จักผ่านตัวหนังสือแล้ว กลับเกิดรอยยิ้มประปรายบนใบหน้า แม้บางทีจะเป็นรอยยิ้มจางๆเฝื่อนๆที่มาพร้อมกับเสียงถอนหายใจด้วยความหดหู่ในชะตากรรมที่กำพลต้องประสบ หรือหากผู้อ่านคนใดเริ่มจะมีน้ำตาเอ่อขึ้นมามันก็จะถูกไล่ต้อนกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่ออ่านในบรรทัดต่อมา ลักษณะของความคลุมเครือและผสมปนเปกันของความเศร้าและความสุข เสียงหัวเราะที่มาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ การผสมผสานกันระหว่างความเป็นสุขนาฏกรรมและโศกนาฏกรรม เหล่านี้คือคุณลักษณะอันโดดเด่นของ “ช่างสำราญ”

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 2:

The meaning and definition of literature as a tragedy (tragedy) has come since the days of Aristotle's writings in The Poetics that Aristotle's definition of tragedy and characterize them more. Whether the appearance and development of the character or nature of the subject. The protagonist of the tragedy of Aristotle was famous personalities and prosperity. A lofty social status Be a king or a warrior peerage as Macbeth or Oedipus Thyestes catastrophic happens to them, it is not caused by evil and reprehensible. But the use of their own mistakes. The change in the destiny of the protagonist suffering from not having to go to happiness. But from joy to sorrow writers. Fri., 18. The tragedy began to create stories that are close to the livelihoods of the more common ones. Writers create characters that are different from the characteristics of the protagonists of the concept and tradition of Aristotle totally protagonists in literature, tragedy of this period are similar to the characters in the tragedies of modern increasingly it is. people who come from middle-class or lower class of society. Not a king or nobleman, as in the tragedy of Aristotle longer the nature of this character became popular in the creation of the protagonists of the modern writer. The author, in a realist. The protagonists in the modern literature, tragedy is often a picture of the victims of modern society. Who no discrimination between good and evil are clearly in the writings Tragedy and the Common Man (1949) and Arthur Miller told the nature of the protagonist in the tragedy (tragic hero) in the tragedy of modern and Wirut appearance (tragic flaw). the protagonists Which means that the downside of the character led to his undoing in the end for Miller in the modern era. The tragedy of neighbors ordinary (common man) is the story of a noble and valuable as the story of a king or aristocracy aristocratic any Wirut look of the tragic hero of the modern era of Arthur Miller Unlike the heroes of the tragedy. conventional (traditional) Wirut look at Oedipus tragedy of the protagonist in the traditional disadvantages caused by themselves. But Wirut look of the protagonist of Arthur Miller tragedy of modern concepts such as waste and errors caused by society and the surrounding characters. The protagonist is a victim of a society which Wirut his appearance that is socially constructed. Another notable feature of the protagonists of the tragedies of the modern era, it's the end of the character. "If you need to do Ready to end his life down. In order to maintain it, which is one thing. That is the pride and identity of the Navy. And called out to his rightful position in society, in return, " the protagonist of the month draw Pim Wana or boys Kampon technician then gleefully. That has many qualities and characteristics that match the characteristics of the "tragic hero" of the modern era. The fate of the people who were clutching their parents leave it in your mother overgrowth gold Monday. Surviving with the help of community members, and waiting for the parents to get back and start a new family. This is the tragedy of the modern era, a six year old boy hit by a stellar cast parents. Kam Air was the son of Vasu and rain. Blacksheep proletariat The victim's family rift Commerce's like a father and a mother who was an affair. The surviving handful of troops, the aim is for the parents to get back in it again. The main storyline (main plot) and the detail put into the storyline, secondary (sub plot) is a way of life Kampon during his time, waiting for the return of his parents. The appearance of the characters. Prasit or ions A close friend of his elder maker grocery store owner who is kind to one another, take care of his uncle taught her wild black gold Chua her mother's pillow, ions, etc., are all well cared Kampon during this period. The majority of the book covers the story of a rough storyline. Readers will feel this is not a joke. Children, broken homes where parents were left alone, it is funny how, despite "so gleefully," It's not a sad or tragic retelling of a heavy and crushing emotions of people, but how life Kampon technician. Cruise, also one called "the kid" when the reader has to make it through text. There was sporadic smile back on your face. Maybe even a faint smile unpalatable that comes with a sigh with sadness at the plight Kampon face. If any readers have tears began to swell, it will be driven back with a smile reappears when read in subsequent lines. Nature of the obscure and the mixture of sadness and joy. Laughter comes with a heavy heart. The combination of comedy and tragedy. These are the distinctive features of "How Pleasure".