ช่วงรอยต่อระหว่างปลายศตวรรษที่ 19 - ต้นศตวรรษที่ 20 ซึ่งตรงกับยุคปลายของราชวงศ์ชิงคนจีนเริ่มหลั่งไหลออกนอกประเทศขนานใหญ่ และหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่พวกเขาเดินทางมาแบบเสื่อผืนหมอนใบก็คือ “สยาม” ชาวจีนไหหลำ (ไห่หนัน), แต้จิ๋ว (เฉาโจว) ฮากกา (เค่อเจีย) และกวางตุ้ง (กว่างตง) ล้วนเดินทางมายังสยาม ทว่าจีนแต้จิ๋วกลายเป็นประชากรส่วนใหญ่ เนื่องจากได้รับการส่งเสริมให้อพยพเข้ามาสมัยธนบุรี ซึ่งกษัตริย์ไทยสมัยนั้นทรงมีเชื้อสายแต้จิ๋ว อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาของ G.william Skinner พบว่า ชาวไหหลำเป็นผู้บุกเบิกสยามตอนบน ความยากจนและฐานะทางสังคมที่ต่ำต้อย ทำให้ชาวไหหลำประสบความลำบากในการแข่งขันกับ พวกฮกเกี้ยน, แต้จิ๋ว และกวางตุ้งในเมืองต่างๆ ทว่าด้วยความชำนาญทางด้านการประมง การต่อเรือ และการทำโรงเลื่อย ชาวไหหลำจึงบุกเบิกการค้าบริเวณสยามตอนบน ด้วยเหตุนี้ทำให้ประเทศไทยได้รับอิทธิพลต่างๆจากประเทศจีนมาอย่างมากมาย ทั้งการสื่อสาร ค้าขาย วัฒนธรรมต่างๆ รวมทั้งเทศกาลตรุษจีนที่ชาวไทยเชื้อสายจีนต่างก็ให้ความสำคัญต่อเทศกาลนี้