รักใดๆรักทั้งหลายที่มีการให้ค่าว่ารัก
ล้วนเกิดจากการรักเพื่อตนเองทั้งสิ้น
เกิดจากเราชอบมากหรือชอบน้อย
ยิ่งรักเขามากเท่าไหร่ ก็เกิดจากรักตนเองมากเท่านั้น
รักมากเท่าไหร่ ความหลงความหึงหวงมีมากเท่านั้น
หากมีรักมีการดูแลรักษาทะนุทะนอมห่วงใย
มีการเอื้ออาทร เห็นอกเห็นใจกัน
ก็เพื่อต้องการที่จะสนองความสุขความพอใจให้ตนเองแล้วทั้งสิ้น
ถ้าลึกๆแล้วไม่พอใจไม่เป็นสุข จะไปรักไปชอบเขาไหม?
หากแต่ความเมตตาความรักที่ไม่ให้ค่าใดๆ
ทําอย่างเสมอภาคเสมอต้นเสมอปลายต่อทุกสรรพสิ่ง
ไม่มียึดเอาไว้เป็นของตนเอง
นั้นต่างหากที่เป็นรักและเมตตาอันบริสุทธิ์
รักเพื่อพระองค์ เกลียดเพื่อพระองค์