ก่อนชีวิตนี้ ชู ยัน หรือครั้งแรกที่ขึ้นรถตํารวจ อยากรู้อยากเห็นซ้ายและขวา กระซิบไปด้านข้างของตํารวจว่า "เด็กคนนั้นไม่เป็นไร"<br><br>ในเวลานั้นดูเช่นเดียวกับกุ้งที่ปรุงสุกสีแดงจะใช้ความร้อนและกินยานอนหลับไม่ทราบว่าเขาทิ้งไว้เบื้องหลังผลหลังเลิกงานหรือไม่<br><br>ดูอายุควรจะเกี่ยวกับอายุเดียวกันพ่อแม่นี้ควรจะกังวลมากขึ้น ah<br><br>"หมอบนรถไฟให้ไข้ก่อนแล้วตรงไปที่สถานีไปโรงพยาบาลผมไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นยังไง ตํารวจรู้ว่าเป็นชูยันที่พบมันผิดที่จะรายงานมันดังนั้นพวกเขาจึงดีมากกับเธอ<br><br>มาถึงสถานีตํารวจตํารวจที่มี Shu Yan ผ่านประตูกระจกระบุสองผู้ค้าแล้วลงทะเบียนง่ายทําบันทึกสามารถไป<br><br>Tiangong ไม่สวยงามนอกฝนตกหนักอย่างฉับพลัน Shu Yan ไม่ได้นําร่มรถบัสใกล้เคียงนี้อยู่ไกลสามารถรอได้ในสถานีตํารวจเท่านั้น<br><br>"อย่ารอให้ฝั่งฉันยุ่งและส่งคุณกลับไป" แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ในเมืองใต้ แต่มีถนนไปยังมหาวิทยาลัยหนานเฉิงอยู่ใกล้มากแต่เกือบครึ่งชั่วโมงสามารถเข้าถึงได้<br><br>"อย่าใช้มัน" ชูยันปฏิเสธอย่างเร่งรีบปล่อยให้รถตํารวจส่งเธอกลับมาภายใน 10 นาทีเธอกลายเป็นคนดังชิ้นนั้นอย่าโปรโมตคนอื่นจะคิดว่าเธอก่ออาชญากรรมสั่งสอนในกรณีที่ชายสองคนและแก๊งตอบโต้เธอว่าเธอมีลูกสองคนอย่างไรในกรณีที่คลื่นลูกนั้นเธอโทษจริงๆ<br><br>โยโมะรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมงฝนเริ่มใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น Shu Yan กังวลว่าจะกลับไปอย่างไรข้างนอกมากลุ่มคนนําวิ่งเข้ามาเป็นผู้หญิงที่ดูสวยงามผมของเธอยุ่งเหยิงไปทั่วความยุ่งเหยิงตาแดงและบวมร้องไห้ "เด็กลูกของฉัน"<br><br>เธอคว้าตํารวจและดําเนินการต่อ "ลูกของฉันหายไปฉันได้ยินใครบางคนที่นี่จับนักค้ามนุษย์พบเด็กเป็นลูกชายของฉันเป็นเด็กเล็กดังนั้นสูงสวมชุดกีฬาสีฟ้าใช่มีไฝที่จมูกที่นี่" "คําพูดของผู้หญิงถูกเปรียบเทียบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด<br><br>"อย่าตื่นเต้นไปเลย คุณพูดช้าๆ" มักจะรีบเพื่อปลอบโยนผู้หญิง<br><br>"ผมไม่ได้ตื่นเต้น ผมแค่มาหาลูกชายผม ถั่วของฉันหายไปฉันทําอาหารที่บ้านเขาเล่นที่ประตูและเขาหายไป นั่นคือมัน" เธอกล่าวว่ายกมือของเธอสูง "สวมชุดกีฬาสีฟ้ากับไฝบนจมูกของเธอ" ฉันจะประมาทดังนั้นสิ่งที่ฉันไม่กินอาหารสิ่งที่ผิด"<br><br>ตามด้วยคนไม่กี่คนที่ได้ยินน้ําตาหนึ่งในนั้นควรเป็นปู่ย่าตายายของเด็กในขณะนี้ที่พังทลายราวกับว่าได้ตลอดเวลาสามารถเป็นลม<br><br>จากนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามากับตํารวจ "แหนบ" ฉันเพิ่งถามแปดหรือเก้าในสิบเป็นถั่ว "<br><br>เสียงเป็นที่คุ้นเคยเล็กน้อย Shu Yan มองขึ้นไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นฝางซียู<br><br>ฝางซียูที่นี่ยังเห็น Shu Yan และเห็นได้ชัดว่าแปลกใจเล็กน้อยที่ได้เห็นเธอ<br><br>"เด็กคนนั้นคือหลานชายของคุณ" ชู ยันพูด เหงื่อออก และไม่สามารถช่วยถามได้<br><br>"มันเป็นลูกชายของสหายในอ้อมแขนของฉันคุณอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"สงสัยฝางซียู<br><br>"มันเป็นสหายที่พบความผิดปกติและบอกตํารวจให้ช่วยเด็ก" ตํารวจด้านหนึ่งมาเพื่ออธิบาย<br><br>แม่ของเด็กฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย "ทารกอยู่ที่ไหนฉันต้องการเห็นทารก" "<br><br>"ลูกมีไข้ เราไปโรงพยาบาลแล้วตอนนี้เราจะพาคุณไปโรงพยาบาลเพื่อดูว่าเขาเป็นลูกชายคุณหรือไม่" ตํารวจพาพวกเขาไปโรงพยาบาลในเวลาที่เหมาะสม<br><br>ฝางซียูเดินตาม 2 ขั้นตอน มองย้อนกลับไปที่ชูยัน "คุณจะกลับไปหนานเฉิงอย่างไร"<br><br>"ฉันสบายดี" ชู ยันโบกมือให้ "รอให้ฝนหยุดแล้วขึ้นรถเมล์กลับ" "<br><br>"ฉันจะกลับไปที่เซาท์ทาวน์ด้วยไปโรงพยาบาลเพื่อพบทารกแล้วเอารถของฉันกลับมา" ฝางซียูพูดอย่างจริงใจ<br><br>ชูยันมองฝนข้างนอกลังเลสักครู่ "แล้วสร้างปัญหาให้นาย" "<br><br>ตลอดทางผู้หญิงคนนั้นร้องไห้และกล่าวว่า "ถั่วเป็นรากฐานของชีวิตฉัน"
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)