กัมพูชาเปิดเสรีทางการตลาดทั้งในส่วน

กัมพูชาเปิดเสรีทางการตลาดทั้งในส่วนภูมิภาคและในระดับโลก ดังเห็นได้จากการเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Association of South East Asian Nations หรือ ASEAN) ซึ่งสมาชิกอาเซียนได้ตกลงกันที่จะจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนในปี พ.ศ. 2558 เพื่อที่จะให้อาเซียนรวมกันเป็นตลาดเดียวและมีฐานการผลิตร่วมกันระหว่างสมาชิกอาเซียน นอกจากนี้ กัมพูชายังได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในองค์การระหว่างประเทศที่สำคัญ เช่น องค์การการค้าโลก (World Trade Organization: WTO) และองค์กรแรงงานสากล (International Labour Organization: ILO) (สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม, 2555)

นอกจากนั้นกัมพูชายังเป็นอีกประเทศในอาเซียนที่มีศักยภาพที่สามารถรองรับการลงทุนจากนักลงทุนต่างประเทศได้มากทีเดียว หลังจากปี 1989 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มเปลี่ยนเป็นนโยบายเศรษฐกิจแบบเปิดและมีการพัฒนาอุตสาหกรรมของประเทศ (ปี 1986 เป็นปีแรกที่มีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม) จึงส่งผลทำให้รัฐบาลต้องการดึงดูดเม็ดเงินลงทุนจากทั้งในและนอกประเทศเพราะหวังให้ FDI เป็นเครื่องจักรสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ ในขณะนั้นตัวเลขการลงทุนอยู่ที่ 61 ล้านเหรียญสหรัฐ (ระหว่างปี 1991 ถึง 1995) ช่วงนี้อัตราขยายตัว GDP ร้อยละ 8 และเพิ่มเป็น 148 ล้านเหรียญสหรัฐ ในปี 2005 และในปี 2009 เพิ่มเป็น 700 ล้านเหรียญสหรัฐ ส่วนปี 2013 FDI ของกัมพูชาเพิ่มเป็นระดับพันล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งมากที่สุดเป็นประวัติศาสตร์

ปี 2013 นักลงทุนไทยอยู่ในตำแหน่งอันดับที่ 7 ของนักลงทุนทั้งหมดในกัมพูชา สำหรับอาเซียนไทยเป็นอันดับที่สองรองจากนักลงทุนสิงคโปร์ สำหรับนักลงทุนจีนที่เข้าไปลงทุนในกัมพูชา ได้แก่อุตสาหกรรมเสื้อผ้า ธนาคาร สถาบันการเงิน การเกษตร ท่องเที่ยว อสังหาริมทรัพย์ การขนส่งและการสื่อสาร ส่วนนักลงทุนของสิงคโปร์ส่วนใหญ่ลงทุนในภาคบริการ เช่น ธนาคาร ประกันภัย และที่ปรึกษา นักลงทุนมาเลเซียลงทุนอุตสาหกรรมเสื้อผ้าและอุตสาหกรรมการเกษตร ในขณะที่นักลงทุนเวียดนามลงทุนการปลูกยางพารา ก่อสร้าง อาหารแปรรูป โทรคมนาคม

เหตุผลที่สำคัญที่ทำให้นักลงทุนต่างชาติเข้าไปลงทุนในกัมพูชาอันดับแรกเป็นเรื่องของค่าจ้างที่ถูก เหตุผลที่สองคือการได้รับระบบสิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากร (GSP) จำนวน 25 ประเทศ ส่วนใหญ่เป็นประเทศในสหภาพยุโรป สหรัฐฯ ญี่ปุ่น และแคนาดา และเหตุผลเรื่องจำนวนแรงงานที่มากพอด้วยจำนวนประชากรทั้งหมด 15 ล้านคน

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

Cambodia market liberalization both in the region and on a global scale. The Member Nations Association of South-East Asia (Association of South East Asian Nations or ASEAN) ASEAN members have agreed to establish the ASEAN economic community in order to keep ASEAN 2558 together as a single market and production base is shared between ASEAN members. In addition Cambodia has also participated as a member in the international organization such as the World Trade Organization (WTO: World Trade Organization) and the International Labour Organization (ILO: International Labour Organization) (Office of small and medium enterprises, 2555)นอกจากนั้นกัมพูชายังเป็นอีกประเทศในอาเซียนที่มีศักยภาพที่สามารถรองรับการลงทุนจากนักลงทุนต่างประเทศได้มากทีเดียว หลังจากปี 1989 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มเปลี่ยนเป็นนโยบายเศรษฐกิจแบบเปิดและมีการพัฒนาอุตสาหกรรมของประเทศ (ปี 1986 เป็นปีแรกที่มีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม) จึงส่งผลทำให้รัฐบาลต้องการดึงดูดเม็ดเงินลงทุนจากทั้งในและนอกประเทศเพราะหวังให้ FDI เป็นเครื่องจักรสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ ในขณะนั้นตัวเลขการลงทุนอยู่ที่ 61 ล้านเหรียญสหรัฐ (ระหว่างปี 1991 ถึง 1995) ช่วงนี้อัตราขยายตัว GDP ร้อยละ 8 และเพิ่มเป็น 148 ล้านเหรียญสหรัฐ ในปี 2005 และในปี 2009 เพิ่มเป็น 700 ล้านเหรียญสหรัฐ ส่วนปี 2013 FDI ของกัมพูชาเพิ่มเป็นระดับพันล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งมากที่สุดเป็นประวัติศาสตร์The year 2013, investors, Thailand is positioned at # 7 of all investors in Cambodia. For ASEAN, Thailand is ranked second after Singapore investors. For Chinese investors to invest in Cambodia, which include financial institutions, banks, clothing industry. Agriculture, tourism, real estate, transportation and communications. Part of most Singapore investors to invest in sectors such as banking, insurance, consulting, industrial investment investors Malaysia, clothing, and agricultural industries. While Viet Nam investment investor planting timber construction. Processed food Telecommunicationsเหตุผลที่สำคัญที่ทำให้นักลงทุนต่างชาติเข้าไปลงทุนในกัมพูชาอันดับแรกเป็นเรื่องของค่าจ้างที่ถูก เหตุผลที่สองคือการได้รับระบบสิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากร (GSP) จำนวน 25 ประเทศ ส่วนใหญ่เป็นประเทศในสหภาพยุโรป สหรัฐฯ ญี่ปุ่น และแคนาดา และเหตุผลเรื่องจำนวนแรงงานที่มากพอด้วยจำนวนประชากรทั้งหมด 15 ล้านคน