บัณฑิตหนุ่มร่างเล็ก พิการไร้แขน มีเ

บัณฑิตหนุ่มร่างเล็ก พิการไร้แขน มีเพียงเท้าสั้นๆ ช่วยพยุงตัวให้ลุกขึ้นเดินทักทายเพื่อนบัณฑิตด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจในระหว่างพิธีซ้อมพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ประจำปีการศึกษา 2553

“เอกชัย วรรณแก้ว” คือบัณฑิตหนุ่มผู้พิการ วัย 30 ปี เดินทางจากจังหวัดนครสวรรค์ เข้าเรียนในกรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 18 ปี มุ่งหน้าสู่รั้วแดงดำ “เพาะช่าง” ตามหาความฝันที่อยากเรียนศิลปะ มุ่งมานะ อดทน ต่อความยากลำบาก และดูแลตัวเองตามลำพังมาโดยตลอด พร้อมกับหารายได้เสริมจ่ายค่าเทอมตลอดชีวิตของการเป็นนักศึกษา จนประสบความสำเร็จคว้าปริญญาตรีจากคณะจิตรกรรม จากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวันที่ 25 เมษายน 2555 นี้

ไร้แขน ไร้ขา (แต่) ทำได้ทุกอย่าง

ผมโตในครอบครัวของชาวนา ที่ฐานะค่อนข้างยากจน ใน จ.นครสวรรค์ ถูกพ่อแม่เลี้ยงดูเหมือนคนปกติ ไม่เคยคิดว่าลูกเป็นเด็กพิการ พร้อมกับเหตุผลที่ว่าพ่อแม่อาจจะอยู่กับเราไม่ได้ตลอด ท่านจึงพยายามสอนให้ลูกช่วยเหลือตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น ซักผ้า หุงข้าว แปรงฟัน ด้วยการใช้หัวไหล่ในการหยิบจับของบางอย่าง แต่บางอย่างก็ต้องใช้เท้า หรือไม่ก็อาศัยถัดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพยุงตัวเดินลุกขึ้นเดิน ออกมาเดินเล่นหน้าบ้านกับเพื่อน แต่บางวันเพื่อนก็หายไป เราก็งง “เฮ้ย หายไปไหนกันหมดว่ะ” จนเพื่อนๆ มาเล่าให้ฟังว่าเขาไปโรงเรียนมา มีเพื่อนเยอะ ทำให้เราอยากเรียน จึงตัดสินใจคุยกับพ่อแม่”

อยากเรียนแต่ (เขา) ไม่ให้เรียน

เนื่องจากการเข้าสู่ระบบการศึกษาของเอกไม่ใช่เรื่องง่าย บวกกับความห่วงใยของพ่อแม่ที่กลัวว่า ลูกจะมีปมด้อยด้วยสภาพร่างกายที่ไม่เหมือนคนปกติ “พ่อถามว่า ลูกจะรับได้ไหม ถ้าเพื่อนถามว่า ทำไมไม่มีแขน ไม่มีขา ลูกอาจจะรำคาญหรือเปล่า จะเหนื่อยที่จะตอบคำถามกับเพื่อนไหม แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมยังไม่ทันจะได้ตอบ หรืออธิบายอะไรกับใคร ทางโรงเรียนไม่รับเข้าเรียน ทำให้ผมรู้สึกท้อและเกิดคำถามว่า ทำไมเขาไม่ฟังเราบ้าง จากนั้นครึ่งปีผมนอนอยู่บ้าน ดูทีวี และได้ยินนโยบายของรัฐบาลว่า “เด็กอยากเรียน ต้องได้เรียน” จึงตัดสินใจปรึกษาพ่อ วันรุ่งขึ้นพ่อพาผมไปศึกษาธิการจังหวัดนครสวรรค์ ผมเล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง และให้ผมทดลองช่วยเหลือตัวเอง ตั้งแต่กินข้าว ใส่เสื้อผ้า หรือแม้แต่เขียนหนังสือ จนท่านรับรู้ว่า ผมทำทุกอย่างได้เหมือนคนปกติ และในที่สุด ผมก็ได้เข้าเรียนจนกระทั่งจบ ม.3”

หักกิ่งไม้ ใช้เท้าวาดรูป

นอกจากการฝึกช่วยเหลือตัวเองให้ได้เหมือนคนปกติ ยามว่างและยามเหงา เอกชัยมักจะหักกิ่งไม้และใช้เท้าวาดรูป จินตนาการไปเรื่อยๆ ตามที่สายตามองผ่าน หมา แมว หรือรูปคนก็ตาม “ผมชอบศิลปะ เพราะศิลปะทำให้ผมมีความสุข จินตนาการได้ยิ่งใหญ่ตามแต่ใจเรา ไม่จำเป็นต้องมีหลักการและเหตุอะไร แต่ผมก็อยากรู้ว่า พู่กัน สีน้ำ กระดาษวาดรูป มันเป็นยังไง”

จากนั้น เอกชัย เลือกทำตามความฝันอีก ด้วยการเลือกเรียนต่อในระดับปวส.ในคณะจิตรกรรม วิทยาลัยอาชีวนครสวรรค์ ซึ่งไกลจากบ้านเดินทางไปกลับกว่า 40 กิโล และใช้เวลาว่างหลังเลิกเรียนรับจ้างวาดรูป หารายได้ส่งตัวเองเรียน

“ผมลองขอพ่อแม่ก่อน ถ้าเรียนได้ก็จะเรียน ลำบากก็ยอม ท่านก็อนุญาต วันแรกตื่นเช้าไปเรียน 6 โมง พ่อขี่มอไซต์มาส่งไปศาลารอรถเมล์ ด้วยความเคยชินที่พ่อเคยขี่มอไซต์มาส่งตอนเรียนใกล้บ้าน อุ้มผมลงจากรถแล้วก็ขี่กลับบ้านทันที ผมก็งง ทำอะไรก็ไม่ได้ จะโบกรถก็ไม่มีมือ ตะโกนเรียกก็คงจะไม่ได้ยิน วันนั้นยืนอยู่ที่ศาลาทั้งวัน รอจนเย็น ถึงเวลาพ่อก็มารับกลับตามปกติ พ่อนึกว่าเราเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนแล้ว แต่จริงๆ เรายังไม่ได้ไปไหนเลย พอวันที่ 2 พ่อชวนแม่มาด้วย มาช่วยกันโบกรถ และอุ้มขึ้น ผมก็บอกว่าพี่คนขับรถ “พี่วันไหนเห็นผมใส่ชุดนักเรียน ให้จอดรับด้วยนะ” เอกชัย หัวเราะชอบใจกับเรื่องในอดีตอีกครั้ง

พี่ยอมขายควาย ส่งน้องเรียน

หลังจากที่เรียนจบอนุปริญญา เอกบอกกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ว่า การศึกษาแค่นี้เพียงพอแล้ว แม้ว่าในก้นบึ้งลึกๆ ของหัวใจ เขายังอยากเรียนต่อทางด้านศิลปะให้สูงที่สุด จนกระทั่งความหวังในการเรียนต่อเกิดขึ้นอีกครั้ง

“อาจารยสอนวาดรูป แนะนำว่า วุฒิการศึกษาระดับอนุปริญญาอาจจะน้อยไปสำหรับเอก บวกกับสภาพร่างกายที่ใครบางคนอาจจะมองว่า ถ้ารับเอกเข้างานอาจจะเป็นภาระได้ แต่ถ้าเอกไปเรียนให้สูงขึ้นนี้ เอาฝีมือไปสู้กับคนอื่น ทำให้ทุกคนอึ้งกับผลงานของเอก และอึ้งกับสภาพร่างกายที่สร้างผลงานให้คนอื่นประทับใจได้ ครูอยากให้เอกไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ

เอก เล่าต่ออีกว่า ตอนแรกพ่อแม่ก็ไม่ยอม เพราะครอบครัวไม่มีญาติอยู่กรุงเทพ ลูกจะอยู่กับใคร ถ้าไม่สบายใครจะดูแล และสิ่งที่สำคัญค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นมากขึ้นกว่าหลายเท่าตัว “จริงๆ ก็ไม่ได้ฝันอะไรมาก เพราะเราก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าคงไม่ได้ไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยเหตุผลหลายอย่าง แต่พอพ่อแม่เห็นความตั้งใจของเราและอาจารย์ก็มาช่วยพูด ทำให้พ่อแม่เริ่มใจอ่อน พี่ชายช่วยพูด บอกกับพ่อแม่ว่าจะส่งน้องเรียนเอง จะทำงาน ขายวัว ขายควาย ส่งน้องเรียน แต่เอกจะต้องตั้งใจเรียน อย่าเกเร ถ้าเกเร ไม่ต้องใจเรียนต้องกลับบ้าน หรือถ้าเอกเรียนไม่ไหว ก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน”

มุ่งเข้ากรุง ตามฝัน คว้าปริญญา

หลังจากที่เอกได้รับอนุญาตจากครอบครัวอนุญาตให้เดินทางเข้ากรุงเทพฯเป็นครั้งแรกในชีวิต เพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ที่ “เพาะช่าง” วิทยาลัยชั้นนำด้านศิลปะที่เก่าแก่ และมีชื่อเสียงในเมืองไทย และติวเข้มก่อนสอบนานกว่า 1 เดือน

“สอบช่วงแรกวิชาพื้นฐาน วิทย์ คณิต อังกฤษ เราสอบตกทั้งหมด อ่านไม่รู้เรื่อง มันไม่เหมือนที่เราติว ซึ่งมีข้อสอบบางข้อที่ผมจำมาจนถึงทุกวันนี้ อย่างคำถามวิชาความรู้ทั่วไป ถามว่า สะพานพุทธ ก่อตั้งในปี พ.ศ.อะไร ผมละงง ถามแบบนี้เด็กต่างจังหวัดก็แย่ เพราะผมเพิ่งเข้ากรุงเทพฯครั้งแรก ผมยังไม่รู้เลยว่า สะพานไหนเรียกว่า สะพานพุทธ มารู้ตอนหลังสอบว่า มันอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง แต่สำหรับสอบปฏิบัติวาดรูป ผมทำได้ ผมมั่นใจ แต่พอคะแนนสอบโดยรวมปรากฏว่า สอบไม

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 1:

Small body young graduates with disabilities, short sleeves with only wireless foot helps prop up the walking greeting fellow graduates with a smile of pride during the ceremony, each guest received a Bachelor's degree in practice, Royal card, rajamangala University of technology. The year 2553 (2010) studies. A "mugs," ekachai Wan is a young disabled people aged 30 years, graduates from Nakhon sawan province in Bangkok since age 18 years, headed to the red and black "fence" for the cultivation of the mechanic wants to learn martial arts-oriented dreams come. Endurance Further difficulties and take care of themselves alone and always ready to earn extra pay for the tests, the life of a highly successful student wins undergraduate of painting from the College of the mechanic rajamangala University of technology Rattanakosin cultivation to enrich the undergraduate from the Kingdom of Siam, suda Rattana Thep King borom rat young girl in this April 25, 2012. WiFi wireless (but) arms. I grow up in a family of farmers who, as a relatively poor in Nakhon sawan province are raising normal people look like their parents never thought that a child is a child with a disability, along with the reasons that parents may not always be with us. He tried to teach the children help themselves, whether it's washing the rice grains with a tooth brush shoulders to catch a handful of something, but some of it must use feet or live next to sustain until the arrival of walking out of the front of the House with a friend for a walk but sometimes friends, lost, confused, "the entire wa Hoi gone?" friends come to him to come to school. It was with a friend, we decided to talk to learning their parents. " He wants to learn, but not to (him). เนื่องจากการเข้าสู่ระบบการศึกษาของเอกไม่ใช่เรื่องง่าย บวกกับความห่วงใยของพ่อแม่ที่กลัวว่า ลูกจะมีปมด้อยด้วยสภาพร่างกายที่ไม่เหมือนคนปกติ “พ่อถามว่า ลูกจะรับได้ไหม ถ้าเพื่อนถามว่า ทำไมไม่มีแขน ไม่มีขา ลูกอาจจะรำคาญหรือเปล่า จะเหนื่อยที่จะตอบคำถามกับเพื่อนไหม แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมยังไม่ทันจะได้ตอบ หรืออธิบายอะไรกับใคร ทางโรงเรียนไม่รับเข้าเรียน ทำให้ผมรู้สึกท้อและเกิดคำถามว่า ทำไมเขาไม่ฟังเราบ้าง จากนั้นครึ่งปีผมนอนอยู่บ้าน ดูทีวี และได้ยินนโยบายของรัฐบาลว่า “เด็กอยากเรียน ต้องได้เรียน” จึงตัดสินใจปรึกษาพ่อ วันรุ่งขึ้นพ่อพาผมไปศึกษาธิการจังหวัดนครสวรรค์ ผมเล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง และให้ผมทดลองช่วยเหลือตัวเอง ตั้งแต่กินข้าว ใส่เสื้อผ้า หรือแม้แต่เขียนหนังสือ จนท่านรับรู้ว่า ผมทำทุกอย่างได้เหมือนคนปกติ และในที่สุด ผมก็ได้เข้าเรียนจนกระทั่งจบ ม.3” Broken twigs Use the drawing feet. In addition to training, help yourself, like normal people. Leisure and am lonely. Ekachai, often broken twigs and use drawing feet. Imagine the sight so as looking through the dog, cat or human "I like art because art makes me happy. Imagine the great good we There is no need to have anything but I would like to note and know that it is a drawing brush watercolor paper? " Then choose the dream ekachai again. By choosing to study at the Faculty of painting at the college level, high safety, Nakhon sawan, where far from home, traveling to more than 40 Kbps and use free time after school by drawing. Find self study submission “ผมลองขอพ่อแม่ก่อน ถ้าเรียนได้ก็จะเรียน ลำบากก็ยอม ท่านก็อนุญาต วันแรกตื่นเช้าไปเรียน 6 โมง พ่อขี่มอไซต์มาส่งไปศาลารอรถเมล์ ด้วยความเคยชินที่พ่อเคยขี่มอไซต์มาส่งตอนเรียนใกล้บ้าน อุ้มผมลงจากรถแล้วก็ขี่กลับบ้านทันที ผมก็งง ทำอะไรก็ไม่ได้ จะโบกรถก็ไม่มีมือ ตะโกนเรียกก็คงจะไม่ได้ยิน วันนั้นยืนอยู่ที่ศาลาทั้งวัน รอจนเย็น ถึงเวลาพ่อก็มารับกลับตามปกติ พ่อนึกว่าเราเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนแล้ว แต่จริงๆ เรายังไม่ได้ไปไหนเลย พอวันที่ 2 พ่อชวนแม่มาด้วย มาช่วยกันโบกรถ และอุ้มขึ้น ผมก็บอกว่าพี่คนขับรถ “พี่วันไหนเห็นผมใส่ชุดนักเรียน ให้จอดรับด้วยนะ” เอกชัย หัวเราะชอบใจกับเรื่องในอดีตอีกครั้ง Brother sister school hands Buffalo sent. After graduated with degrees ekbok itself as the last time that this study just enough and even in the deep abyss of my heart. He also wants to study the art, until the highest hopes in the study occurred again. "Return to the drawing suggests that yoton degree level degrees may be less positive for the protagonist to a physical condition that somebody might be considered if received the document on the attendance could be a burden. But if this study documents. Remove the skill to fight with the others. Make everyone's documents and quite with quite a body created to other people. The teacher wanted to study the documents, Bangkok. Documents tell another that at first his parents, not because the family has no relatives are Bangkok. The child will live with anyone. If anyone would care to stay vital and higher costs several times more than the. "Really, what's more, because we could not have dreamed, they know the answer to that would be to study in Bangkok, many reasons, but their parents and teachers see it, our intention was to help parents start talking makes weak. Brother help talking to your parents about whether to send my sister study will run for sale for sale Buffalo Bull sister school, but will have to send a document intended to study. If you do not have to learn no malicious malicious must return home or, if the document class is not the same as "it must return home. Dream travel-oriented city by Grab the degree. After the document has been received from the families to allow easy access to Bangkok for the first time in their lives to studying in the undergraduate level at the "cultivation of the mechanic" leading art college, the oldest and most famous in Thailand, and guided practice for more than 1 month before the exam concentrated. "The first major test of basic science, math, English, range, we all read the examination does not know it is not like we are some guided practice exams that I remember until today either general knowledge questions, the Department asked that the Buddhist establishment in bridge, what. Each hair perfect. This query was bad because the children, I just stay in Bangkok for the first time. I still don't know where the bridge called the bridge, Buddhism came to know after that it is just this, but for the practical exam to draw a. I make. I am confident the overall test scores but it appears that my exam.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 2:

Little sleeveless young graduates with disabilities are just as short. Rose helped himself to greet fellow graduates with a smile of pride during the rehearsal ceremony conferring degrees to graduates of the university. Academic Year 2553 "Ekachai Wan glass" is 30-year-old disabled young graduates from the province. Enrolled in Bangkok at the age of 18 years heading the fence black "culture worker" pursue dream of studying art aimed perseverance to the difficulties. And take care of yourself alone all the time. Along with earning extra paid holidays throughout the life of a student. Successful grabbed his undergraduate degree from the Faculty of Painting. Poh Chang College Rajamangala University of Technology Rattanakosin Graduation ceremony attended by HRH Princess Maha Chakri Sirindhorn's. Thai Princess Maha Chakri Sirindhorn on April 25, 2555, sleeveless legs (but) do everything I grew up in a family of farmers. The relatively poor in Thailand. Nakhon Sawan parents seem to be normal people. Never assume that children are children with disabilities. Along with the reasons that parents may not be with us forever. He tried to teach their children to help themselves, whether it be cooking, brushing teeth, washing with a shoulder in the grip of something. But something had to foot. Whether or not it lives up to it. The buoyancy walk up, walk. Out walk home with friends. But some day I was gone, I think, "Hey, where they lost out sequel" to his friends recounted how he came to school with my friends, we want to learn. Decided to talk to the parents, " I want to learn, but (he is) a class due to the doctoral education is not easy. Plus the anxiety of parents who fear that. I have an inferiority complex with physical conditions that are not normal, "the father asked them to get me. If your friends ask why no arms, no legs, children can be annoying or not. Tired to answer questions about it. But really, I did not have answers Or explain anything to anyone The school admission I felt discouraged and give up on that. Why does he not listen to us? Then I was lying half home watching TV and heard that government policies. "Children want to learn Must have "decided to consult his father. The next day, my father took me to the Education Province. I told everything to you. And I try to help themselves. Since eating clothes or even write a book. Until you get to know I do everything like normal people, and eventually I was enrolled until graduation. M. 3 " broken branches. Drawing foot addition to the training themselves to be like a normal person. Leisure and lonely guard Ekachai often broken branches and foot painting. Imagine indefinitely As seen through the eyes of dogs, cats or even "I like art because art makes me happy. But great as we imagine it. Principles and therefore do not need anything. But I was curious as to brush watercolor drawing paper is? " Ekachai then choose to follow another dream. By choosing to study in the Bachelor. In the painting. Sawan Vocational College The distance from home to go back more than 40 kilograms, and spent their free time after school Contractors drawing. I have submitted myself to study , "I asked my parents before. If students have difficulty learning it would not be allowed on the first morning to six o'clock father rode his bike to City Hall, waiting for the bus. The father will not ever ride a bike to send students home. I scooped out of the car and then ride back home now, I just do not get it. I used to hitchhike No Holler would not hear Today it stands at the pavilion all day until dinner time I was getting back to normal. I think we just got back from school, but we really did not go anywhere else but the second day I invited her to come by. Well, hitchhiking and picked up, I told my driver. "But one day see me wearing a school uniform. Park to get with it "Ekachai laughing with her ​​past again, he refused to sell buffalo. Send freshman class after graduation diploma. Donna told myself this is the last time that education is sufficient. Even in the deep abyss of heart he still wanted to study the art of the highest. Until the hope of learning to happen again , "teachers teach drawing suggest that education may be less for doctoral diploma. Combined with the physical condition in which someone might think. If received his doctoral work might not be a burden. But this gives rise to the majors. Craft out against the others. To everyone stunned with the results of the majors. And stunned to physically create another impression. I want to go doctoral study at Bangkok University. Another tradition that At first, my parents did not. Because the family had no relatives in Bangkok I will be with you If not, who would care And what is the cost much higher than many times, "Really, it's not a dream any more. Because we already know the answer to that would not have to go to Bangkok. For many reasons But parents and teachers, it is our intention to speak. Parents began to thaw Brother says I told my parents to send their own work selling oxen Donna the Buffalo Sabres younger classes, but must study hard, do not misbehave if unruly students do not mind going home. If a doctoral student or not I have to go home the same " dream heading into the capital's degree majors after permission from the family to travel to Bangkok for the first time in their lives. To study for a degree at "seeding technician" College leading the ancient art. And famous in Thailand Tutoring and more than one month before the exam , "the first basic subjects, Mathematics, Science, we all fail. I do not know It's not like we Tutoring There are some questions which I remember to this day. The general knowledge questions asked Bridge was founded in the year.. What I think I asked this young country even worse. I recently visited Bangkok for the first time. I still do not know The bridge is called the Bridge came to know later that it was near this just for myself, but I'm confident I can draw exam scores, but overall it appears that exam.

ผลลัพธ์ (อังกฤษ) 3:

Little young scholars, disability without arms, only a short foot. Help yourself to stand up and walk with a smile of greeting friends of pride during the session presenting degrees to graduates of the Rajamangala University of Technology2553
.
."Just wan glass" is a young scholars guests age 30 years traveling from Nakhon Sawan to school in Bangkok, at the age of 18 years heading to the fence, the red and the black. "Culture engineering", find a dream to study art. Aim. Endure hardships.Along with earn extra tuition throughout the life of the students. Bachelor's degree from the Faculty of painting until the successful grab from poh-chang college, Rajamangala University of technology RattanakosinExperience on 25 April this 2555
.
no arms no legs (but) can do everything

I grew up in a family of peasants who considerably poor in the province.Nakhon Sawan were parents, like normal people. Never think you are disabled children. Along with the reason that parents may can't stay with us forever. You tried to teach children to help themselves, such as washing, cooking, brush your teeth.But something must use the foot. Or living children. Until the bear walk walking up. Out for a walk outside with friends, but some friends are gone. We are confused. "Hey, where ไปไหนกันหมดว่ะ" to friends.Have a lot of friends, we want to learn, he decided to talk to your parents. "
.
I want to learn, but (he) not to learn

.Due to the educational systems of the protagonist is not easy. Plus, the anxiety of parents who fear that You will have an inferiority complex with a body that is not like a normal person. "I ask that you will get it. If a friend asks, why have no arms, no legs.Be tired to answer with your friends? When it matters most. I can't even answer or อธิบายอะไร with whom the school rejected. Make me feel discouraged and questions why he won't listen to us, then half a year I sleep at home.And hear the government's policy that "children want to learn to learn" decided to you. The next day, he took me to the provincial Nakhon Sawan. I tell him everything. And I try to help yourself from eating.Or even wrote a book, and you know that I can do anything like a normal person. And finally, I go to school until the end.3 "

twigs foot drawing

.In addition to the training help yourself like normal people, leisure and team sesame ekachai less often branch wood and foot painting. Imagining things. According to look through the dog, cat, or figure. "I like art, because art makes me happy.Don't need the principle and reason, but I want to know, the writing brush, water color, drawing paper. It is how "
.
then just choose the dream again, with the selection of study in high vocational level.Vocational College of Nakhon Sawan, which far from home trips over 40 kg. And the time after school to draw money put himself through

."I ask my parents first. If the students are studying hard will you allow the first day early in the morning to learn 6 o'clock. I ride a bike to sent to the hall waiting for a bus. Out of habit I used to ride bike to send school near their home.I was confused. I can't do anything to say there is no hand, call will not hear. That day, standing at the pavilion day until evening, when I come back as usual. I thought we were just came back from school. But we didn't go anywhere.2 I invited her back to hitchhike, and carried up and I said you driver. "You see, I put on my uniform day to pick me." just. Laughed about the past again
.
I sell Buffalo, send him learn

.After graduation diploma. Donna told myself is the last time that education is enough, though in the deep of the heart, he also wants to study the art to the highest place.
."The teacher taught drawing, suggesting that diploma may be less for a doctorate. Combined with the physical condition that someone could be seen. If the major work would be a burden. But if the majors learn to rise, take the skill to fight with others.