เมื่อเราพูดถึงโรงเรียนนักเรียนจะคิด

เมื่อเราพูดถึงโรงเรียนนักเรียนจะคิดได้อับดับแรกว่าเป็นสถานที่สถานที่หนึ่งที่ให้ความรู้ให้เพื่อนและให้สังคมใหม่ๆ มีครูอาจารย์คอยให้คำปรึกษาแนะแนวทางในการแก้ปัญหาและค่อยสั่งสอนให้คนเป็นคนดีเปรียบเหมือนว่าเป็นพ่อแม่อีกคนโรงเรียนก็เสมือนกับบ้านหลังที่สองของเรา
ฉันยังจำก้าวแรกที่เข้าไปเรียนโรงเรียนแห่งนั้นได้ฉันรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่สามารถสอบแข่งขันเข้ามาเรียนได้นอกจากความรู้สึกตื่นเต้นดีใจแล้วยังมีความรู้สึกอีกความรู้สึกนั้นคือความกลัวกลัวที่จะพบเจอเพื่อนใหม่สังคมใหม่ที่ฉันไม่เคยรู้จักกลัวที่จะต้องรู้จักเพื่อนที่มาจากต่างสถานที่ต่างโรงเรียนถึงโรงเรียนของฉันจะไม่ใหญ่โตมากนักแต่นับได้ว่าเป็นอีกโรงเรียนหนึ่งที่นักเรียนหลายต่อหลายคนพยายามที่จะสอบแข่งขันเพื่อให้ได้เข้ามาเรียนโรงเรียนแห่งนี้ ฉันได้เรียนอยู่โรงเรียนนี้ เป็นเวลา 6 ปี ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-6 และนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาที่ฉันจะจบจากโรงเรียนนี้เเล้ว มันเป็นความรู้สึกที่น่าใจหายเหมือนกัน ฉันจะคิดถึงทุกๆอย่างในโรงเรียนแห่งนี้ ทั้งเพื่อนๆ คุณครูทุกๆคน โรงอาหาร ร้านขายของ และทุกๆอย่างที่อยู่ในโรงเรียนของฉัน
ขอบคุณทุกอย่างในโรงเรียน ที่ทำให้ฉันได้ก้าวเดิน มีประสบการณ์ในชีวิตมากขึ้น รู้จักเรียนรู้ รู้จักความสามัคคี การมีน้ำใจ การแบ่งปัน มีความเอื้อเฟื้อ ช่วยเหลือเพื่อนๆ ฉันจะคิดถึงเธอ หาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา

ผลลัพธ์ (มาเลย์) 1:

Apabila kita bercakap mengenai sekolah dan mata pelajaran, pelajar akan berfikir ia adalah tempat pertama untuk mendidik masyarakat dan rakan-rakan baru. Terdapat guru-guru, kaunselor bimbingan, masalah penyelesaian dan mengajar orang untuk menjadi orang yang baik seperti itu, ia adalah satu lagi ibu bapa sekolah sebagai rumah kedua kami. Saya masih ingat langkah pertama ke dalam pembelajaran di sekolah. saya teruja dapat menguji rasa keseronokan, Terdapat juga satu lagi perasaan senang rasa takut itu takut untuk mencari kawan-kawan baru, masyarakat baru yang saya tidak pernah mengenali takut e.Mahu kawan-kawan yang datang dari lokasi yang berbeza untuk sekolah sekolah saya bukanlah sangat besar, tetapi di sekolah merupakan salah satu pelajar, ramai orang cuba untuk menguji untuk sampai ke sekolah ini. Saya telah dikaji ini sekolah ialah sekolah menengah selama 6 tahun, dari tahun 1-6, dan ianya hampir masa untuk saya untuk keluar dari sekolah ini. Ia adalah kepentingan yang hilang rasa yang sama. Saya rasa segala-galanya di sekolah ini semua anda rakan-rakan, guru-guru, Semua orang. Kafeteria, kedai cenderahati, dan segala-galanya yang ada di sekolah saya. Terima kasih untuk segala-galanya di sekolah yang membuat perjalanan saya telah mengalami kehidupan yang lebih banyak belajar untuk mengenali perpaduan dikenali bermurah hati untuk berkongsi. Keluhuran membantu rakan-rakan saya saya fikir dia mempunyai Yai lengkap kolej, KANYA, d.SC.