ตานากับตาอิน บ้านแกอยู่ริมทะเล แกเป็นเพื่อนกัน แกเคยไปหาปลาตามชายทะเลด้วยกันเสมอ
แต่หาปลาได้น้อยไม่พอกิน ถ้าวันไรใครหาได้มาก คนนั้นก็ได้กินอิ่ม ถ้าได้น้อยก็กินไม่อิ่ม
อยู่มาวันหนึ่งเมื่อถึงเวลาจะไปหาปลา ตานาพูดกับตาอินว่า "เพื่อนเอ๋ยเพื่อน ธรรมเนียมที่เคยนั้นเราเลิกเสียเถิด
เรามาสัญญากันเสียใหม่จะดีกว่า คือถึงเวลาจะไปหาปลาเมื่อไรก็ให้แยกทางกันเสีย
ว่าใครชอบจะไปทางเหนือทางใต้หรือทางน้ําลึกน้ําตื้นอย่างไรก็ตามใจ แล้วแต่จะตกลงกันเมื่อเวลาที่จะไป
ถ้าได้ปลามาแล้วก็มาแบ่งปันกัน" ตาอินก็เห็นชอบด้วยจึงว่า "ดีแล้วที่แกว่า ชอบใจที่สุด"
เมื่อตานากับตาอินพูดกันตกลงแล้ว ตาอินที่ชอบไปหาทางน้ําตื้น ก็ไปหาปลาตามชายหาดทรายและในคลอง
ตานาก็ไปหาปลาที่ทะเลน้ําลึกๆ หาไปๆ ตานาก็เอาสวิงช้อนได้ปลาฉลามใหญ่ตัวหนึ่งแล้วก็กลับบ้าน
ฝ่ายตาอินไปหาปลาวันยังค่ำไม่ได้ปลาสักตัวเดียว พอเวลาเย็นก็กลับมาบ้าน
ตานานั่งคอยอยู่ พอเห็นตาอินกลับมามือเปล่าจึงถามว่า "เพื่อนได้ปลา กี่ตัว?"
ตาอินจึงว่า "ไปวันนี้ไม่ได้ปลาเลย"
ตานาหัวเราะแล้วจึงว่า "ไปทั้งวันจะหาปลาสักตัวเดียวก็ไม่ได้ ฉันไปครู่เดียวได้ปลาฉลามใหญ่มาตัวหนึ่ง
ปลาตัวนี้ฉันจะให้แกครึ่งหนึ่ง แต่ฉันจะเอาข้างหัว แกต้องเอาข้างหาง